പിള്ള മനസ്സിൽ കള്ളമില്ല.

സ്റ്റോക്ക് ക്ലിയറൻസിൽ പുട്ട് കുറ്റി തൊട്ടു ന്യുക്ലിയർ റിയാക്ടർ വരെ വാങ്ങിക്കുന്ന നാട്ടുകാരനായ ഞാൻ ഒരു ടീവിയുമായി ചെന്ന് പെട്ടത് കസ്റ്റംസ് ഡെസ്കിൽ.മൂന്ന് ചോദ്യം,ഏത് ബ്രാൻഡ്,എത്ര ഇഞ്ച് ,സ്മാർട്ട് ആണോ ,ഈ മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് കേൾക്കുന്നത് ആദ്യം ആയ കൊണ്ടാണോ അതോ ഒരു മണിക്കൂർ ലഗേജ്‌ വരാൻ ഉറക്കച്ചവിടിന് നിന്ന കൊണ്ടാണോ അതോ ഇനി അവന്മാരുടെ ഇടിയൻ പോലീസ് നയം ആണോ അതോ എന്റെ ട്രേഡ്മാർക് മൊട ആണോ എന്നറിയില്ല ഞാൻ അത്ര നല്ല മൂഡിലായിരുന്നില്ല .മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള ഉത്തരം കേട്ട് ഓഫീസർ ആരെയോ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു എഴുതിയ ഡ്യൂട്ടി ബില്ല് വാങ്ങി ഞാൻ പുല്ല് എന്ന് പറഞ്ഞു നിൽക്കുംബോൾ വീണ്ടും അതെ ചോദ്യം പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളോട് .പുള്ളി 40 ഇഞ്ച് എന്ന് പറഞ്ഞതും ഒരു അശരീരി ,അല്ല അച്ഛാ നമ്മുടെ ടീവി 43 ആണ്‌ .അച്ഛൻ ഡെസ്പ് കസ്റ്റംസ്കാരൻ ഹാപ്പി.മോനോട് ഓഫീസർ ,സത്യം പറ ഇനിം കൂടുമോ ?പിള്ള മനസ്സിൽ കള്ളം ഇല്ലെന്നു ഇവർക്കൊന്നും അറിഞ്ഞു കൂടെ?

Stranger Things.

Enid Blyton meets Spielberg in this latest offering from Netflix about a missing boy in small town Indiana.Now,this might sound cliched thanks to the internet, but if you are an 80’s or a 90’s kid this series would definitely connect with you and take you on a trip down the memory lane for sure and this is exactly what the makers are trying to cash in on i guess.Kids on bikes seeking adventure, bullies at school,evil scientists, monsters, a good cop and a techno music bgm right out of late 80s that just feeds on your nostalgia, it’s got it all.If The Famous Five,The Secret Seven ,ET or close home Manu Uncle worked for you back then in a way that’s beyond explanation, you’re going to end up loving this show.

Kabali: The Review

Radhika Apte deserves nothing less than the National Film Award for that single scene in the second half of Kabali.Yes, it was a deliberate decision on my part to start with her and not The Superstar or Pa.Ranjith,but that’s not to take anything away from either of them.It’s not the first time that a female actor has held her own in a Rajnikanth film either.Remya Krishna did it aplomb in Padayappa.But then again Kabali is not the regular Rajni potboiler you have been used to.
Baradwaj Rangan of The Hindu went live on FB to speak about Kabali, i was a tad late to catch up and by the time i typed up my question he had wound up already.This was before i had watched the movie and i wasn’t hearing the best of things about it.I had intended to ask Mr.Rangan how Kabali compared to Sivaji, where a director of mass entertainers and a superstar came together as opposed to this movie where a new wave director just two films old, with a totally different style of filmmaking had to deal with the star,the actor and expectations of Himalayan proportions and to answer my own question,fairly well i would say.In fact i would go so far as to say that Kabali is the most significant Rajnikanth movie to have come out since Thalapathi.
Pa.Ranjith has bravely gone where no director has in recent times and has taken Rajni along too.Ranjith deserves a round just for accepting the challenge and unlike Shankar who aspired for long to make a movie with Rajni, Ranjith as he clearly states in his interview with The Hindu, never in his wildest dreams had any such desires simply because of the fact that his style of film making was rooted in reality and in stark contrast to the kind of films Rajni had associated himself with,for the later part of his career.
A few of the initial reports about the movie went on to say that it was a typical gangster movie ,a run of the mill revenge saga.
I for one felt that the movie is anything but typical considering the popular notion of what a Rajnikanth movie should be like of late,post the Baasha years to be specific.
We get to see Rajnikanth the actor after a long time in Kabali and Ranjith has tried to marry the elements of a commercial entertainer with his kind of serious cinema without compromising his core sensibilities as a film maker.There are quite a few metaphors too,the most significant one being the shot of the flock of birds flying across the sky in the scene where Kabali steps out of the Jail door, on his release after 25 years.The movie is not without flaws, most evident in the climactic showdown between Kabali and his villains and it played out like something reluctantly written for the masses and the fans.But Pa.Ranjith had to go ahead with the sequence i believe so that he could pull off his originally intended climax, which turned out to be his riskiest and bravest move as a writer and director,something as the urban legend goes, even Maniratnam did not dare to do.Ranjith has essentially shown us that there is more to Rajnikanth than a “Lakalaka” or a “Mwehhhh” and Kabali is nothing less than a rebirth for Rajni the actor.He reminds us that filmmaking is a director’s craft at the end of the day and star power and the audience doesn’t get to dictate the rules, all the time.#Magizhchi

The Expendables.

Nineteen, is the number of self immolations reported towards the cause of Telangana statehood between 2009 and 2012 if information on Wiki is anything to go by.613 was the number of suicides linked to the movement by 2011 according to Social Audit Control on Information Right ,a body based in AP.It was youngsters mostly ,students in their early 20s who chose to burn themselves up for the cause they believed in.The youngest in the list was a seventeen year old school girl and the oldest of the martyrs were in their early 40s.Regionalism of the most intense kind was the catalyst here,not religion or race.
I know little of their backgrounds but I wouldn’t be in the wrong to assume that these souls were definitely not the kith or kin of anyone in those plush chairs in the newly formed Cabinet.
But then that’s exactly how it’s supposed to work in this messed up world ,where ordinary human lives are considered expendable by people in positions of influence and power,ultimately the individuals on the lowest rungs of the “social hierarchy” are just means to an end literally, for the self obsessed champions of every rotten cause out there.I was perplexed for a long time by the fact that people could be driven to a frenzy of selfless sacrifice in the most terrible of ways, by impassioned orators with agendas and the ideas they instil but that was before Pokemon Go, if a game could do this to people, i mean to say.

How a raaga found me.

രണ്ടു പാട്ടുകൾ തമ്മിൽ സ്ഥിരമായി മാറിപോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് ഞാൻ curious ആയത് .ക്ഷണക്കത്തിലെ “ആ രാഗം ” എന്ന പാട്ടും ഒറ്റയാൾ പട്ടാളത്തിലെ “മായാ മഞ്ചലിൽ ” എന്ന പാട്ടും ആയിരുന്നു പ്രശ്നക്കാർ.പ്രശ്നം ഗുരുതരമായപ്പോൾ ഞാൻ ചികഞ്ഞു ,അപ്പോഴാണ് രണ്ടിന്റേയും സംഗീത സംവിധായകൻ ശരത് ആണെന്ന് മനസിലായതു പക്ഷെ അതു ഒരു ഉത്തരം ആയിരുന്നില്ല.വീണ്ടും പരതി,എത്തിയത് www.malayalasangeetham.info എന്ന ഒരു വെബ് സൈറ്റിൽ ,(brilliaint site by the way) അവിടെ നിന്നും മനസിലായി രണ്ടു പാട്ടും ഒരേ രാഗം ആണെന്ന് ,ഹംസധ്വനി .Turns out ,ക്ഷണക്കത്തിലെ “സല്ലാപം കവിതയായി ” എന്ന പാട്ടും ഹംസധ്വനി രാഗത്തിൽ ആണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.ക്ഷണക്കത്തു ചെയുന്പോൾ ശരത്തിനു കഷ്ടി ഇരുപതു വയസ്സ് ,it took me a bit more than 30 to barely manage to recognise a raaga .വയലിൻ എന്ന സിനിമയിലെ “എന്റെ മോഹങ്ങളെല്ലാം ” എന്ന പാട്ടു കേട്ടപ്പോൾ ഹംസധ്വനി ആണോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചു ,ഇപ്പോഴും സംശയിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു…the point being, your raaga will seek you out one of these days ,it happened to me ,could happen you too ,serendipity ,they say.Raaga was just metadata they announced before All India Radio aired songs, until then.

The “Jugaad” Culture.

A general disregard for safety is what unites us as a people more than anything in this part of the subcontinent.Its evident in all walks of our lives,in the way we go about business on a day to day basis as if there’s no tomorrow,from our homes to the way we drive on our roads, ride our trains and buses,the way our kids get to school. Yes,its true that we are forced by the government machinery and the system as a whole to make do with makeshift infrastructure.”Jugaad” is what we live by.But that doesn’t explain the mob psychology which assumes that its okay to overlook the risk factors even in situations where safety should be a prime concern.The loss of three lives in a manhole in one of our cities is still fresh in our collective memory but we know for a fact that the way the manholes are accessed hasn’t changed a bit.If a guy falls off a coconut tree you will look for another guy to do his job.If a tree that was ominously looming over a road falls and crushes a school bus,the school moves on and buys a new bus.If a boat capsizes no bridges are built, nor are they going to stock any life jackets,come to think of it we live in a world where you have a life jacket under every seat for something that flies in the air but you don’t have that for something that floats on water.Something’s wrong with us for sure.
Personally i obsess with worst case scenarios when i find myself in situations over which i have absolutely no control, even more so when there’s family around.I recall how i was thinking of ways to escape, once when i found myself inside a popular temple in Kerala jam packed with devotees on a day when the deity was being paraded ceremonially around the sanctum sanctorum atop elephants and in case they ran amok,i decided that jumping into the well that was next to me was the only option available.Faith has a way of forcing the best of us into places where salvation somehow matters more than reason and sense.Maybe that explains how amidst the blame games, even before the dead have been buried we still can’t decide if we should set off the fireworks or not in the next big event where we also display our heritage and culture by giving wild animals who would otherwise be roaming free in the jungles where they belong a chance to carry us on their backs and thus be blessed by our gods in absentia.Well,how hard is it to take a decision when the body count is still on?And to sum up ,to implement safety regulations the authorities would do good to at least spell it right,to start with.

Daredevil S02: Thoughts.

Around the same time DC pitted two of the most popular superheroes of all time against each other on the big screen, arch rival -in true comic book tradition-Marvel did the same with two of its lesser known characters on the new frontier that online video streaming is.DC already has some catching up to do with Marvel in terms of box office records and ” universe building “, now they have another battle to wage.The Netflix Daredevil Series Season One was a reboot that would have made Nolan proud.(I’ve no idea why i said Nolan because personally I believe that it was Sam Raimi who kicked off the whole superhero genre reboot frenzy with his Spiderman trilogy.Nolan blazed the trail that Raimi beat,I think.)It’s an interesting coincidence that Ben Affleck played Daredevil in that rather unimpressive movie version.But Affleck who faced considerable flak unfairly, right from the time his name was announced for Dawn of Justice can find comfort in the fact that the Batman of the Dark Knight Trilogy would be remembered as the Nolan Batman rather than the Bale Batman , as opposed to the Keaton Batman because it was essentially a director’s show to the core. Ben Affleck with his chin and grey hair did justice to the Frank Miller version in the looks department at least if nothing else, mostly because the Snyder movie had too much to do in too little time.
In Daredevil Season Two , Marvel brings in The Punisher with an origin story that stays loyal to the current trend backed by a compelling performance from Joe Bernthal.The graveyard monologue is proof enough for Bernthal’s raw talent .Elektra makes an entrance too. There’s even a passing reference to Jessica Jones,hinting at a parallel universe apart from the cinematic one.Daredevil basically shows us what good writing and decent performances can do for stories that would otherwise be just nonsensical.

Visaranai: The Review.

Visaaranai is the movie you should go watch right after Action Hero Biju.Its the perfect antidote from a moviegoer’s point of view.Visaaranai is Hyde to Biju’s Jekyll,so to speak.While Biju turned the camera to the very real humane side of the police force,this movie shows that monstrous side of the system in general which mercilessly grinds everything and everyone that gets in its way to rubble ,status and stature notwithstanding.You could only be with it, against is not even an option.In fact you do not even need to be against it,as the movie based on a novel by an auto driver, drawing inspiration from his own life shows.It grabs you at will ,uses you, and then throws you away into those dark dungeons where you cease to exist as an individual,as a citizen.It is essentially a horror movie where Vetrimaran, the director will have your heart beating to the tempo of the tension that he builds on screen right from the opening scene, which rises to a crescendo at the end credits.Dinesh delivers an endearing performance along with the rest of the cast.Speaking of reality, film making and themes does not get any more real than it gets here.Not to be missed.

Spotlight : When The Boston Globe Took On The Church.

Spotlight which took home the Best Picture award this year has to be the most significant movie on investigative journalism to hit the screens since All The President’s Men.The two movies, released 40 years apart were also nominated in almost the same categories but ended up winning differently at the Academy Awards. The Oscars and Hollywood in general, with all their misgivings and discriminations ,do prove from time to time that they do have a soul and that they haven’t forgotten the basic ethos of the mediums they largely represent.The fact that Spotlight is all about how The Fourth Estate took on the First , the mother of all “systems” ,taking the side of justice for the oppressed and the silenced when the law itself had failed or was manipulated , accentuates the significance of the win.

The movie tracks the activities of the oldest investigative journalistic unit in the US, the Spotlight team of The Boston Globe in their efforts to expose the cover up of decades long sexual abuse and child molestation by Catholic priests of the Boston Archdiocese.The efforts won The Boston Globe the 2003 Pulitzer Prize for Public Service. The horrific crimes that went on since the 70s and the even more horrific act on the part of the authorities in the Church and in the public domain who tried to hush up the scandal holds a marker to the depth of the rot in the systems that we literally lay our faith in. Facts are indeed stranger than fiction.

The media is essentially a reflection of what we as a society are and all they do actually is hold a mirror to our opinions ,fears, aspirations and agendas. At a time when we have media houses thronging our timelines and TV screens screaming for attention and pushing agendas down our throats, true instances of committed journalism like the one pursued by Spotlight are rare gems. To the powerless common man who is at the receiving end almost all the time, it’s efforts like these that make a world of difference, like it did for  the survivors and their families in this case.

A Train Trip Down the Memory Lane or How I Restored the Faith of Two Old Souls and Lost Mine in General

ഇന്റർ സിറ്റി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ആയിരുന്നു എഞ്ചിനീയറിംഗ് കാലയളവിൽ തിരുവനന്തപുരം – ആലപ്പുഴ യാത്രകളിൽ പ്രധാന ആശ്രയം .ഓർമ്മയിൽ ഉള്ള രണ്ടു ഇന്റെർസിറ്റി യാത്രകളിൽ ഒരെണ്ണം എന്നെ ഭക്തിയുടെ അന്നു വരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു തലത്തിൽ എത്തിച്ചു .ഒരു ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു അത് .ബാഗും എടുത്തു ഞാൻ ആലപ്പുഴ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ട്രെയ്നിൽ കയറി.സീറ്റ്‌ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും നിൽക്കാൻ സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു .പൊതുവേ കാണുന്ന തിരക്ക് അന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത അപ്പോൾ എന്റെ ശ്രദ്ദയിൽ പെട്ടില്ല.അമ്പലപ്പുഴ കഴിഞ്ഞപ്പോഴും ട്രെയിൻ ഒരു അവധി ദിനത്തിൻറെ അലസതയോടെയാണ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയത് .ഹരിപ്പാട് എത്തിയപ്പോൾ കഥ മാറി.രണ്ടു വശത്ത് നിന്നും സ്ത്രീകളുടെ ഒരു പട ഇരച്ചു കയറി ,മധ്യവയസ്കകളും വൃദ്ധകളും .എല്ലാവരുടെയും കൈകളിൽ ഒരു സഞ്ചിയും തലയിൽ കൊതുമ്പും , വിറകുകളും .കോറിഡോറിൽ നിന്നിരുന്ന ഞാൻ ഡോറിനു അടുത്ത് എത്തി .പിന്നീടു അങ്ങോട്ട്‌ പൊതുവെ നിർത്താത്ത ലോക്കൽ സ്റ്റേഷനുകളിൽ പോലും നിർത്തി ഇത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചു ആണ് ട്രെയിൻ നീങ്ങിയത്.ട്രെയിൻ കൊല്ലം കഴിഞ്ഞുള്ള ഏതോ ഒരു സ്റ്റേഷൻ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഡോറിന്റെ വക്കിൽ എത്തിയിരുന്നു .ടി വി യിലോ പത്ര തിലോ ന്യൂസ്‌ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഈ അബദ്ധം പറ്റില്ലായിരുന്നു എന്നു ആലോചിച്ചു നിന്നിരുന്ന എന്റെ മുന്നിൽ പെട്ടന്ന് ഒരു വൃദ്ധ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു .അവർ ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിക്കാൻ തുടങ്ങി .ഇവിടെ നിൽക്കാൻ സ്ഥലം ഇല്ല അമ്മച്ചി എന്ന് ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്നു സ്ത്രീകളുടെ ദിവസം ആണെന്ന് നിനക്ക് അറിഞ്ഞു കുടെടാ എന്ന് അവർ അലറി .അവരുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചേട്ടൻ , മകൻ ആയിരിക്കണം അരയിൽ ഇരുന്ന കുട്ടിയെ അടുത്ത് നിന്ന ഭാര്യയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത് , ആാഹ അത്രക്കായോ എന്ന് ചോദിച്ച അടുത്ത നിമിഷം ഞാൻ പ്ലാട്ഫോർമിലേക്ക് അഞ്ജു ബോബ്ബി ജോർജിനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ചാടി.
വൃദ്ധ എങ്ങനെയോ ആ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ കയറി പറ്റി .ഇനി അവിടെ കയറാൻ പറ്റില്ല .എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ഞെട്ടി നിന്ന എന്നോട് വിൻഡോ സീറ്റിൽ എല്ലാം കണ്ടു ഇരുന്ന മറ്റൊരു ചേട്ടൻ, നിനക്ക് അകത്തു തന്നെ നിന്നാ പോരാരുന്നോ? തനിക്ക് അവിടെ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞാ മതി തടി എന്റെയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ മുകളിലെ റാക്കിൽ ഇരുന്ന ബാഗ്‌ ആറ്റുകാൽ അമ്മക്ക് സമർപ്പിച് അടുത്ത കമ്പാർട്ട്മെന്റിലെക്ക് ഓടി .അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിൻ നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു .മുന്നോട്ടു ആണോ പിന്നോട്ട് ആണോ ഓടിയതെന്ന് കൃത്യമായി ഒർമയിലെങ്കിലും ആദ്യം എത്തിയ ബോഗികൾ എല്ലാം അടുക്കാൻ പറ്റാത്ത തിരക്കായിരുന്നു .ഒടുവിൽ ബാഗും കൊണ്ട് ട്രെയിൻ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോകും എന്ന ഘട്ടം എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ രണ്ടും കല്പിച്ചു അടുത്ത കമ്പാർട്ട് മെന്റിൽ വലിഞ്ഞു കയറി .ആദ്യത്തെ പടിയിൽ ആണ് ഞാൻ നിന്നത് .പുറം തിരിഞ്ഞു രണ്ടു വശത്തെയും കമ്പികളിൽ മുറകെ പിടിച്ചു നിന്ന എന്റെ പിന്നിൽ നിന്നും പെട്ടന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം , ദേവി ആയിട്ടാണ് ഈ കൊച്ചനെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് , അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ താഴെ പോയേനെ …തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ രണ്ടു പടുവൃദ്ധകൾ…ഡാന്റെ Divine Comedy കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്താണെന്നു ആ നിമിഷം എനിക്ക് മനസിലായി .
That was my first tryst with a mob and it taught me two valuable lessons .Never take the train to Thiruvanthapuram on Aatukal Pongala eve and to never try and reason with a mob,especially one driven by frenzies political or religious.