Joji : The Gospel of Jaison

Spoilers!

Matthew 5:5

Blessed are the meek: for they shall inherit the earth.

I’m not a theologian and this verse has nothing to do with the movie as such but for some reason this is the first thought that came to my mind when the end credits of Joji rolled. Much has been said about the film now. Personally I felt that Dileesh Pothan’s style was severely cramped by the pandemic and I’m not entirely sure if this is indeed the movie that he wanted to make, visually at least. He has indeed improvised, like only a Malayali can. I do not intend to digress here and coming back to the verse, the most simplistic of interpretations of the movie is that it’s ultimately about inheritance and here the one who is chosen in the end is the meekest by nature and in his actions. He is in fact lower than Joji in the food chain of Panachel family, so to speak. Joji might be the slacker and the proverbial prodigal son but even he is more enterprising in his own twisted ways, in comparison to Jaison, in fact even Popy beats Jaison here. At one point Jaison submits to Joji too. But he is the most pragmatic member of the family who has a semblance of a normal life amongst the three sons.

Jomon doesn’t give two hoots about the society, Joji thinks that he is a victim of the social situation around him but Jaison is all about conformity. He takes care not to cross anyone and is desperate to keep the family affairs afloat. He is the picture that an average Malayali paints of himself day in day out when he ventures out of his home. The only time he stands up for himself is when he realises the threat to the core of his very existence and here too it’s a smart sense of survival that guides him, and he relies on members of the society with whom he has a better working relationship than his siblings.

But what’s perplexing is that it’s Jaison who actually sets off the chain of events that changes the fate of the family, albeit unknowingly if you ask me. The only time Bincy weeps in the movie is when she listens to her husband telling her in a broken voice about the insult he suffers from his own father. Bincy vents and this time it’s Joji who is at the receiving end. She explodes in Joji’s face and that sets the ball rolling. Joji confronts Kuttappan and let’s just say that it didn’t end well for anyone, except for Jaison and Bincy. Joji does what he does for Bincy and Jaison as much as for himself and someone who’s supposed to be the sociopath criminal of the lot breaks emotionally when he is disowned by them. I might be overreaching here but in Maheshinte Prathikaram too we see a similar chain of events that changes the fate of the characters. Dileesh Pothan and Shyam Pushkaran have a thing for the butterfly effect I guess.

ജോജി : ജെയ്‌സൺന്റെ സുവിശേഷം

Spoilers!

മത്തായി 5:5
സൌമ്യതയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; അവർ ഭൂമിയെ അവകാശമാക്കും

“..നിർത്തിയങ്ങു അപമാനിക്കുവാണെന്നേ..”
തന്റെ ഭർത്താവ് ഇടറുന്ന സ്വരത്തിൽ ഇത് പറയുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ബിൻസി കരയുന്നതായി നമ്മൾ കാണുന്നത്. ഇവിടെയാണ് അവരുടെ സർവ നിയന്ത്രണങ്ങളും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നഷ്ടപെടുന്നത്. ആത്മസംയമനം വീണ്ടെടുത്ത് തന്റെ നിസ്സംഗ ഭാവത്തോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിക്കുന്ന ബിൻസിയോടാണ് ജോജി തണുത്ത വെള്ളം ചോദിക്കുന്നത്. ബിൻസി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. ജോജിയുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്നത് ഈ ചോദ്യമാണ്. മറ്റേതൊരു സന്ദര്ഭത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും വെള്ളെമെടുത്തു കൊടുത്തിട്ടു ബിൻസി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പിറുപിറുക്കകയേ ചെയ്യുമായിരുന്നുള്ളു. മഹേഷിന്റെ പ്രതികാരത്തിലെ മരണവീട്ടിലെ വഴക്കിനെ പോലെ എല്ലാത്തിനും തുടക്കം ഒരു തരത്തിൽ ജെയ്‌സൺ ആണെന്ന് തന്നെ പറയാം.
ഈ സംഭവം ആണ് ജോജിയെ ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു അതുവരെ കാണാത്ത ഒരു പക്വതയോടെ കുട്ടപ്പനെ അഭിമുഖീകരിക്കാനും കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുവാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ആ കൂടിക്കാഴ്ച എവിടെ എത്തി ചേർന്നു എന്നതിലാണല്ലോ കഥ ഇരിക്കുന്നത്.

കഥയിലെ വിധേയൻ ജെയ്‌സൺ ആണെന്ന് തന്നെ പറയാം അതെ സമയം മൂന്ന് സഹോദരങ്ങളിൽ ഒരു സാധാരണ ജീവിതം എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒന്ന് നയിക്കുന്ന ഏക വ്യക്തിയും. ഒരു പക്ഷെ ഏതൊരു മലയാളിക്കും തന്റെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യം ചെയാവുന്നതായിരിക്കും ജെയ്‌സന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ. സമൂഹത്തിനെ പുറംകാലു കൊണ്ട് തട്ടി തന്റേതായ നിയമങ്ങൾക്കു വിധേയനായി ജീവിക്കുന്ന ജോമോന്റേയും തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഇരയായി സ്വയം കാണുന്ന ജോജിയുടെയും ഇടയിൽ പൊരുത്തപ്പെടലിന്റെ ആൾരൂപമായി ജെയ്സൺ നിലകൊളുന്നു. അപ്പന്റെ മുന്നിലും പള്ളീലച്ചന്റെ മുന്നിലും ജോമോന്റെ മുന്നിലും എന്തിന് ഒരവസരത്തിൽ ജോജിയുടെ മുന്നിൽ പോലും കീഴടങ്ങലുകളും വിട്ടുവീഴ്ചകളുമാണ് ജയ്സണെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്. യഥാർഥത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായ സമീപനം ആണ് ജെയ്‌സന്റെത്. ഞാനും നിങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എല്ലായിടത്തും ഒരു ജോമോൻ അവനാണെങ്കിലും ആയിത്തീരുന്നത് ഒരു ജെയ്സൺ മാത്രമാണ്. അവരുതേ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരു ജോജിയും. ഇവിടെയാണ് ജോമോൻ തന്നെ സമൂഹത്തെ ജോജിയുടെ കട്ടിലിലിരുന്നു കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് .

ഒടുവിൽ പക്ഷെ അതിജീവനം ജെയ്‌സന്റെതാണ്. ഇവിടെയും തന്റെ നിലനിൽപ്പു ചോദ്യം ചെയ്യപെടുമ്പോഴാണ്
ജയ്സൺ തികച്ചും പ്രായോഗികമായ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്. കുടുംബത്തിന് പുറത്തുള്ളവരുമായി അതായത് പൊതുസമൂഹവുമായി ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും പുലർത്തുന്ന ഒരു പ്രായോഗികവും വ്യവഹാരികവുമായ ഒരു ബന്ധമാണ് ജെയ്‌സണും ഉള്ളത്. ജോജിയെ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ അവരെയാണ് ജെയ്സൺ ആശ്രയിക്കുന്നതും ഒരർത്ഥത്തിൽ.
ബിൻസിയും ജയ്‌സണും കൈവിടുമ്പോഴാണ് ഒരു പക്ഷെ ജോജി തകരുന്നത്. തന്നെക്കാൾ ഉപരി ബിൻസിക്കും ജയ്സണും വേണ്ടിയാണ് തന്റെ ചെയ്തികൾ എന്നതിലായിരിക്കാം ജോജി ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയത്. ജയ്സണെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ഒരു അവസാന ശ്രമം നടത്തുന്ന ജോജി പക്ഷെ ഒരിക്കലും അത് ചെയ്‌യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന വസ്തുത വ്യക്തമാണ്.വികലമായ മനസികാവസ്ഥയ്ക്ക് ഉടമയായ മുടിയനായ പുത്രൻ എന്ന പട്ടം പണ്ടേ ചാർത്തി കിട്ടിയിരുന്ന ജോജി പോപ്പിയുടെ തെറ്റുകൾക് പോലും ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വരുമ്പോളും വികാരാധീനൻ ആയിരുന്നില്ല . പല സന്ദർഭങ്ങളിലും തന്റെ കൗശലത കൊണ്ട് ബിൻസിയെ പോലും അമ്പരിപ്പിക്കുന്ന ജെയ്‌സൺ ഇവിടെ പക്ഷെ കീഴടങ്ങുകയാണ് പൊടുന്നനെ. ജോജിയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോഴും സൗമ്യനായി ആണ് ജെയ്‌സൺ ഗിരീഷിനെ തടയുന്നത്. അതോടെ അവശേഷിക്കുന്ന അവകാശി ഒടുവിൽ ജെയ്‌സൺ മാത്രമായി മാറുന്നു. ജോജി ഇരയും.

എക്സ് ഫയൽസ് : Retro Fun

90കളിലെ സിനിമകളും സീരീസുകളും കണ്ടു വളർന്ന അല്ലെങ്കിൽ പോപ്പുലർ ഫിക്ഷൻ വായിച്ചു വളർന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകും കോൺസ്പിരസി തിയറികളോട് അഭിനിവേശം തോന്നിയ ഒരു ഘട്ടം. ലേറ്റ് ടീൻ – ഏർളി ട്വന്റിഇസ്‌ലെ ഒരു ആന്റി എസ്റ്റാബ്ലിഷ്മെന്റ് വികാരത്തിന്റെ കൂടെ ഇന്ത്യയിൽ ഗ്ലോബലൈസേഷൻ കൊണ്ട് വന്ന കേബിൾ ടീവി ബൂം കൂടെ ആയപ്പോൾ വെടിമരുന്നിനു തീ എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ ആയി. ലോകമെമ്പാടും മാസ് മീഡിയയുടെ അതിപ്രസരത്തോടൊപ്പം കോൺസ്പിരസി തിയറികളും കത്തി കയറിയ കാലഘട്ടം കൂടി ആയിരുന്നു അത്.

കോൾഡ് വാറിന്റെ അവസാനവും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനവും അമേരിക്കൻ സിനിമയിലും ടിവിയിലും പ്രമേയങ്ങളിൽ കൊണ്ട് വന്ന ഒരു ആശയപരമായ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് ക്രിസ് കാർട്ടർ തൊണ്ണൂറ്റിമൂന്നിൽ എക്സ് ഫയൽസുമായി അവതരിക്കുന്നത്. ജെയിംസ് ബോണ്ട് പോലും പുതിയ വില്ലന്മാരെ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം. കാർട്ടർ ഇവിടെ വില്ലൻ ആക്കിയത് അമേരിക്കൻ ഗവണ്മെന്റിനെ തന്നെയായിരുന്നു. ആരുടെ വില്ലൻ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ മുൾഡറുടെ വില്ലൻ എന്ന് തന്നെ പറയേണ്ടി വരും. അപ്പോ സ്കള്ളിക്കു വില ഇല്ലേ എന്ന ന്യായമായ ചോദ്യം ഉയരും. വംശീയമായ റെപ്രെസെന്റഷനിലും സ്റ്റീരിയോടൈപ്പിങ്ങിലും ശരാശരി ആയിരുന്ന എക്സ് ഫയൽസ് ലിംഗനീതിയുടെ കാര്യത്തിൽ പുരോഗമനപരമായ സമീപനം അന്നേ കാഴ്ച വെച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് സ്കള്ളിക്കു വിലയില്ലേ എന്ന ചോദ്യം പക്ഷെ ഇവിടെ അപ്രസക്തമാണ്. ഇനി ഇവരൊക്കെ ആരാണ് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ വിശ്വാസിയായ മുൾഡറും അവിശ്വാസിയായ സ്കള്ളിയും ആയിരുന്നു എല്ലാ സീസണിലും എല്ലാ എപ്പിസോഡിലും എക്സ് ഫയൽസിന്റെ ജീവ നാഡികൾ. നിരീശ്വരവാദിയായ മുൾഡർ പക്ഷെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് കോൺസ്പിരസി തീയറികളിലും അതീന്ദ്രിയ ശക്തികളിലും ആയിരുന്നു. ഇതിനു നേർ വിപരീതമാണ് ദൈവ വിശ്വാസിയായ പക്ഷെ എല്ലാത്തിനും ശാസ്ത്രം ഉത്തരം നൽകും എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന സ്കള്ളി. കാർട്ടറുടെ ഈ സങ്കീർണമായ കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയും എഴുത്തുമാണ് അസംബന്ധം എന്ന് ചിരിച്ചു തള്ളാവുന്ന ഒരു കഥ പരിസരത്തെ പത്തു വർഷത്തോളം ലോകമെമ്പാടും പ്രേക്ഷകരെ ഈ സീരിസിന്റെ മുന്നിൽ പിടിച്ചു ഇരുത്തിയത്. ഡേവിഡ് ലിഞ്ചിന്റെ ‌ ട്വിൻ പീക്സിലെ ഡെയ്ൽ കൂപ്പർ തന്നെ അല്ലെ മുൾഡർ എന്ന ചോദ്യം ന്യായമായും ഒരു പ്രേക്ഷകൻ ഉയർത്തിയേക്കും പക്ഷെ ട്വിൻ പീക്സ് അല്ല എക്സ് ഫയൽസ്.
മുൾഡറായി വന്ന ഡേവിഡ് ഡ്യൂകോവ്‌നിയും സ്കള്ളിയായി വന്ന ഗില്ലിൻ ആൻഡേഴ്സണും ആയിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പോപ്പുലർ ആയ ഓൺ സ്ക്രീൻ ക്രൈം ഫൈറ്റിംഗ് ഡ്യുയോ.

ഒരു പക്ഷെ ശരാശരിയിൽ അല്ലെങ്കിൽ അതിനു താഴെ നിന്നിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ടെലിവിഷൻ ഷോ ബജറ്ററ്റ് CGIയിനിന്റെയും സ്‌പെഷ്യൽ എഫ്എക്‌സിന്റെയും പരിമിതികളെ മറികടന്ന് ഇന്നും എക്സ് ഫയൽസിനെ പ്രസക്തമാക്കുന്നത് ശക്തമായ എഴുത്തും എഴുത്തുകാരുമാണ്. ക്രിസ് കാർട്ടറിന്റെയൊപ്പം പല എഴുത്തുകാരും പ്രവൃത്തിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് ബ്രെക്കിങ് ബാഡ് സൃഷ്ടിച്ച വിൻസ് ഗില്ലിഗൻ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ എടുത്ത് പറയണ്ട ഒരു പേരാണ് . അതെ സമയം സ്റ്റീഫൻ കിങ്ങിനെ പോലെയുള്ള എഴുത്തുകാരും അതിഥി തിരക്കഥാകൃത്തുക്കളായി വന്നു പോയി. മുൾഡറിന്റെ ഭൂതകാലവും സത്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണവുമാണ് പുള്ളിയെ ഗവമെന്റിന്റെ നോട്ടപ്പുള്ളി ആക്കുന്നതും സീരിസിന്റെ കോൺസ്പിരസി തിയറി പ്രമേയത്തിന് അടിസ്ഥാനവും. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആണ് ഗവണ്മെന്റിനകത്തെ ഗവണ്മെന്റ് എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രതീകമായ സിഗരറ്റു സ്‌മോക്കിങ് മാൻ സീരിസിൽ അവതരിപിക്കപ്പെടുന്നത് . മുൾഡറിന്റെയും സ്കള്ളിയുടെയും ബോസ്സായ അസിസ്റ്റന്റ് ഡയറക്ടർ സ്കിന്നർ ആണ് മറ്റൊരു ശക്തമായ കഥാപാത്രം. പൂർണമായും അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കഥാ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രേക്ഷകർക്ക് ആവശ്യമായ ഒരു വിശ്വസനീയമായ ഒരു കഥാപാത്രമായി സ്കിന്നർ നിലകൊള്ളുന്നു. മുൾഡറിന് സാങ്കേതിക സഹായം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്ന നെർഡ് – ഹാക്കർ മൂവർസംഘം ആയ ഫ്രോഹിക്കിയും ലാങ്‌ലിയും ഫിറ്സ്‌ജെറാൾഡും എപ്പിസോഡുകളിലെ മറ്റൊരു സ്ഥിര സാന്നിധ്യമാണ്. സ്‌പിൻനോഫ് ആയ “ലോൺ ഗൺമെൻ” സീരിസ് ഇവരെ കുറിച്ചായിരുന്നു.ഈ ഗവൺമെൻറ് കോൺസ്പിരസി കഥാപരിസരം ആണ് സീരിസിനെ മുന്നോട്ട് ഓരോ സീസണിലും നയിക്കുന്നതെങ്കിലും ഇടകലർന്ന പ്രധാന പ്രേമേയവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത “മോൺസ്റ്റർ ഓഫ് ദി വീക്ക് “ എപ്പിസോഡുകളാണ് എക്സ് ഫയൽസിനെ രസകരമാക്കുന്നത്. ഇവിടയെയാണ് ക്രിസ് കാർട്ടറും സംഘവും സയൻസ് ഫിക്ഷനും ഹൊററും കോമഡിയും ഒരു പോലെ പരീക്ഷിച്ചു വിജയം കണ്ടെത്തിയത്. ഇടയ്ക്കുള്ള എപ്പിസോഡുകളിൽ പല പ്രമുഖരും ചെറിയ റോളുകളിൽ മിന്നി മറയുന്നു. റയാൻ റെയ്നോൾഡ്സ് ലുക്ക് വിൽ‌സൺ ലൂസി ലൂ തൊട്ടു ബ്രയാൻ ക്രാൻസ്റ്റൻ വരെ അതിൽ പെടുന്നു.ഇന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ മാസ്ക് ഫേസ് ഷീൽഡ് പീ പീ ഈ കിറ്റ് എന്നിവയും പിസിആർ തുടങ്ങിയ വാക്കുകളും പല എപ്പിസോഡുകളിലും വന്നു പോകുന്നത് ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ കൗതുകം ഉണർത്തുന്നു. മാർക്ക് സ്‌നോയുടെ ടൈറ്റിൽ തീം മ്യൂസിക്കിനെ കുറിച് പറയാതെ എക്സ് ഫയൽസിനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചർച്ചയും പൂർണമാവുന്നില്ല. ഇന്നും പലരുടെയും റിങ് ടോൺ അതാണല്ലോ .

ശ്രേദ്ധേയമായ ചില എപ്പിസോഡുകൾ ഇവയാണ്

S03E04ക്‌ളൈഡ് ബർക്കമാൻസ് ഫൈനൽ റിപോസ്
ഭാവി കാണാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഥ പറയുന്ന എപ്പിസോഡ് അയ്യർ ദി ഗ്രെറ്റിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

S05E10 ചിൻഗ്ഗ

സ്റ്റീഫൻ കിംഗ് എഴുതിയ എപ്പിസോഡ്. കിങ്ങിന്റെ സ്ഥിരം “ഈവിൾ ഡോൾ” കഥാപരിസങ്ങൾ ഇവിടെയും. സ്കള്ളി വെക്കേഷന് പോകുമ്പോൾ നടക്കുന്ന ഈ എപ്പിസോഡിൽ മുൾഡർ വളരെ കുറച്ചു സീനുകളിലെ വരുന്നുള്ളു. ഇന്ന് കാണുമ്പോൾ ക്ളീഷേ ആണെങ്കിലും കിങിൻറെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു.

S06E02 ഡ്രൈവ്

ബ്രെക്കിങ് ബാഡിലേക്ക് ബ്രയാൻ ക്രാൻസ്റ്റാന് വഴി ഒരുക്കിയ എപ്പിസോഡ്. എഴുതിയത് ബ്രെക്കിങ് ബാഡിന്റെ സൃഷ്ടാവ് വിൻസ് ഗില്ലിഗനും.എക്സ് ഫയൽസിന്റെ പല എപ്പിസോഡിലെയും പോലെ അപ്രതീക്ഷിതമായ എൻഡിങ് . ക്രാൻസ്ടൺ തന്റെ പ്രതിഭ തെളിയിക്കുന്നതും കാണാം.

S04E07 മ്യുസിങ്‌സ് ഓഫ് എ സിഗററ്റ് സ്‌മോക്കിങ് മാൻ

സിഗററ് സ്‌മോക്കിങ് മാന് ഒരു ഫോറെസ്റ് ഗമ്പ് ടച് കൊടുക്കുന്ന എപ്പിസോഡ്. അറുപതുകളിലെ അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ പല നിർണായക ഘട്ടങ്ങളിലും CSMഇന്റെ ഇടപെടൽ നടന്നതായി കാണിക്കുന്ന എപ്പിസോഡ്. അത് വരെ ഒരു ക്ലിഷേ വില്ലനായി കാണുന്ന CSMഇന്റെ മറ്റൊരു വശം കാണാൻ സാധിക്കുന്നു.

S05E18 ദി പൈൻ ബഫ് വേരിയന്റ്

മുൾഡർ അണ്ടർ കവർ പോകുന്ന എപ്പിസോഡ്. ഒരു ഹോസ്റ്റേജ് ത്രില്ലെർ ചെയ്‌സ് മൂഡ് കൊണ്ടു വരുന്ന ഈ എപ്പിസോഡ ആയിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ എക്സ് ഫയലിസിലെ ഏറ്റവും റിയലിസ്റ്റിക് ആയ എപ്പിസോഡ്.

S05E05 ദി പോസ്റ്റ് മോഡേൺ പ്രൊമിത്യസ്

ഹ്യൂമറും ഹൊററും ഫിലോസഫിയും പ്രമേയമാക്കുന്ന തികച്ചും വത്യസ്തമായ ഒരു മ്യൂസിക്കൽ എപ്പിസോഡ്. ഒരു ക്‌ളാസ്സിക് ടച് കൊണ്ടുവരാൻ കാർട്ടർക്കു സാധിക്കുന്നു. എഴുതിയപ്പോൾ കാർട്ടർ ഹൈ ആയിരുന്നോ എന്ന് വരെ സംശയിച്ചേക്കാം.

S06E04E05 ഡ്രീംലാൻഡ്

ഏരിയ 51 പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എപ്പിസോഡ്. ഒരുപക്ഷെ ഏറ്റവും അസംബന്ധം നിറഞ്ഞ അതേസമയം ഏറ്റവും രസകരമായ എപ്പിസോഡുകളിൽ ഒന്ന്. വിൻസ് ഗില്ലിഗൻ ബെറ്റർ കോൾ സോളിലെ ഒരു കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മൈക്കിൾ
മക്കീനുമായി ഇതിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. മുൾഡറിന്റെയും മോറിസിന്റെയും മിറർ ഡാൻസിന് വേണ്ടി കാണാം.

S06E06 ഹൗ ദി ഗോസ്റ്സ് സ്റ്റോൾ ക്രിസ്മസ്

കാർട്ടർ വീണ്ടും തന്റെ സെൻസ് ഓഫ് ഹ്യൂമർ പുറത്തെടുത്ത ഒരു ക്രിസ്മസ് സ്‌പെഷ്യൽ എപ്പിസോഡ് . എക്സ് ഫയൽസ് തന്നെ ആണോ കാണുന്നത് എന്ന് പ്രേക്ഷകൻ ചിന്തിച്ചു പോകുന്നു.

S06E03 ട്രയാങ്കിൾ

ബെർമുഡ ട്രയാങ്കിൾ ഇല്ലാതെ എന്ത് എക്സ് ഫയൽസ് എന്ന് കാർട്ടർ ചിന്തിച്ചപ്പോ ഉണ്ടായ എപ്പിസോഡ്. പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടും സീരിസിലെ ഏറ്റവും മികച്ച എപ്പിസോഡുകളിൽ ഒന്ന്.

എന്റെ ദൃശ്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങൾ

“ actus reus non facit reum nisi mens sit rea”അഥവാ “the act is not culpable unless the mind is guilty” എന്നാണത്രെ അടിസ്ഥാനപരമായി IPC ഉൾപ്പടെ എല്ലാ ആധുനിക നീതിവ്യവസ്ഥയിലും എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്. “mens rea “ അഥവാ “guilty mind” എന്ന തത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആണ് ഒരു നീതിന്യായവ്യവസ്‌ഥ ഒരു വ്യക്തി അബദ്ധത്തിൽ ആണോ അതോ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചു ഉറപ്പിച്ചു ആണോ ഒരു കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തത് എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്ന് കൂടെ വായിച്ചു കണ്ടു. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ജോർജുകുട്ടി നല്ലൊരു വക്കീലിനെ വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ റാണി സിമ്പിൾ ആയിട്ടു ഊരി പോന്നേനെ. അങ്ങനെ പടം തന്നെ മാറി ഒരു ലീഗൽ ത്രില്ലെർ ആയേനെ. കെ മധുവിന്റെ സംവിധാനത്തിൽ മമ്മൂട്ടി അഭിനയിച്ച അഭിഭാഷക ചിത്രങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ജോർജുകുട്ടി കണ്ടു കൂട്ടിയ പടങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇല്ലെന്നു തോന്നുന്നു.
വ്യക്തിപരമായി ദൃശ്യം എന്റെ സങ്കല്പത്തിലെ മോഹൻലാൽ ചിത്രമായിരുന്നെല്ലെങ്കിലും ക്ലൈമാക്സിലെ ഒരു “ coup d’état”ഇലൂടെ ജീത്തു ജോസഫ് മോഹൻലാലിന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങളിലൊന്ന് പുള്ളിയുടെ കരിയറിന്റെ നിർണായകമായ ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ സമ്മാനിച്ചു എന്ന സത്യം സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ. കലാപാനിയിൽ പോലും തന്നെ ഇടിച്ച അമരീഷ് പുരിയെ എടുത്ത് എറിഞ്ഞ മോഹൻലാലിനെ കൊണ്ട് ഷാജോൺന്റെ ഇടീം ചവിട്ടും ചിരിച്ചോണ്ട് മേടിപ്പിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല തിരിച്ചു ഒന്ന് തോണ്ടാൻ ഉള്ള അവസരം പോലും പുള്ളിക്ക് കൊടുത്തില്ല എന്ന മറ്റൊരു coup d’état കൂടി ജീത്തു ജോസഫ് ഒപ്പിച്ചെടുത്തു. അതും പ്രേക്ഷകരെ ഒരു തരത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതൊക്കെ നിക്കട്ടെ. ഇപ്പോൾ ഇത് പറയാൻ വന്നത് ദൃശ്യം ടൂവിലെ ഈ പാട്ടു കണ്ടിട്ടാണ്. ആദ്യ ഭാഗത്തിൽ പൂർണമായും കാണാൻ കഴിയാതിരുന്നത് അറിഞ്ഞോ അറിയാതയോ ആദ്യമായി ഒരു കുറ്റകൃത്യം അതും കൊലപാതകം ചെയ്‌തു പോയ ഒരു വ്യക്തി അനുഭവിക്കാൻ സാധ്യത ഉള്ള മാനസിക ആഘാതം ആണ്. റാണി എന്ന കഥാപാത്രം ചെയ്‌തു പോയ പാതകത്തിൽ സ്വാഭാവികമായും ഉരുകണ്ടതാണ് പക്ഷെ ചിത്രം ഒരു ഡിറ്റക്റ്റീവ് ത്രില്ലെർ മൂഡിലായതു കൊണ്ട് ഭയവും മറ്റു വികാരങ്ങളുമാണ് റാണി ഒന്നാം ഭാഗത്തിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു കണ്ടത് . രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ ഈ പാട്ടിൽ പക്ഷെ വളരെ അസ്വസ്ഥയായ ഒരു റാണിയെ ആണ് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. റാണി കീഴടങ്ങുന്നടത്തണോ ദൃശ്യം 2 അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇനി കീഴടങ്ങിയാൽ ജോര്ജുകുട്ടിയും കൂടെ കുടുങ്ങുമല്ലോ.” mens rea“ ഇനി അനുകൂലവുമല്ല . മാത്രമല്ല ഒരു എക്സെൽ ഷീറ്റ് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്‌താൽ തന്നെ ജാമ്യമില്ലാതെ ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന ഈ കാലത്തു ഇത്രേം കഷ്ടപെട്ടിട്ടു ജോര്ജുകുട്ടീം റാണീം മാനസാന്തരം വന്നു റിസ്ക് എടുക്കുമോ …. അപ്പൊ പടം വീണ്ടും മാറി ആകാശദൂത് ആവും …. ആമസോൺ പ്രൈമിൽ തന്നെ കണ്ടറിയണം ജോർജ്‌കുട്ടി നിനക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് …

drihsyam2

ദി കോമഡി ഓഫ് സ്വയേഴ്സ്

#നോട്ട്എവെരിവൺസ്കപ്പ്ഓഫ്ടീ

#പ്രൊസീഡ്അറ്റ് യുവർഓൺറിസ്ക്

ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ രഞ്ജി പണിക്കർ എഴുതിയ പോലീസ് പടങ്ങളിൽ എല്ലാം തന്നെ സുരേഷ്‌ഗോപി അവതരിച്ചിരുന്നത് ഏതേലും ഒരു വിപ്ലവ നായകന്റെ “ലവ് ചൈൽഡ്” ആയിട്ടായിരുന്നു. രാജൻ പി ദേവിനേം എൻ എഫ് വർഗീസിനേം ഒരു മയോം ഇല്ലാതെ സുരേഷ്‌ഗോപി എടുത്തിട്ട് ഇടിച്ചിരുന്നത് ഈ വിഷയത്തിലായിരുന്നു. അതേ സമയം സോമനോ മധുവോ ജനാർദ്ദനനൊ ഈ വിഷയം എടുത്ത് ഇട്ടാൽ സുരേഷ്ഗോപി കഥാപാത്രം വികാരാധീനൻ ആവുന്നതാണ് നമ്മൾ കണ്ടത്. അത് മറ്റൊരവസരത്തിൽ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യാവുന്ന വിഷയമാണ്. ഈ കഥാപാത്രങ്ങുളുടെ സമകാലീനനായ മംഗലശേരി നീലകണ്ഠൻ വരെ തളർന്നു പോയത് ഈ വിഷയത്തിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. രാജരക്തം ആയിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടു പോലും പുള്ളിക്ക് സമാധാനം ആയില്ല. സുരേഷ്‌ ഗോപി തന്നെ മറ്റൊരു പടത്തിൽ “ യെസ് ഐ ആം എ ബാസ്റ്റഡ് ബട് ബോൺ ടു എ സിംഗിൾ ഫാദർ “എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ ആരെയോ കൂമ്പിനിടിച്ചു കൊണ്ട് ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ഓടിടി കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ രംഗം കാണുന്ന ഒരു പാശ്ചാത്യ വ്യക്തി ഇയാള് ഇത് എന്ത് തേങ്ങയാണ് ഈ പറയുന്നത് എന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ ഒരിക്കലും തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഒരു കൾച്ചർ ഷോക്ക് എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമായി ഇതിനെ കണക്കാക്കാം.

ഇന്ത്യക്കാർ അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും വിളിക്കുമ്പോ അമേരിക്കക്കാർ പൊതുവെ അമ്മയ്ക്ക് മാത്രമാണ് വിളിക്കാറ്. ബ്രട്ടീഷുകാരാവട്ടെ തന്തക്ക് വിളിയോട് ആണ് ചായ്‌വ് കാണിക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസം അമേരിക്കയിലും ഇന്ത്യയിലും വേരോടിയെങ്കിലും തന്തയ്ക്കു വിളി എന്നത് അമേരിക്കക്കാർക്ക് ഒരു പക്ഷെ പൂർണമായും അന്യമായ ഒരു സങ്കൽപം ആയി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. ബാസ്റ്റഡ് എന്ന പ്രയോഗം പൊതുവെ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ശൈലി ആയിട്ടാണല്ലോ പോപ്പ് കൾചറിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്റെ ഓർമയിൽ ഹോളിവുഡ് പടങ്ങളിൽ ആകപ്പാടെ കണ്ട തന്തക്ക് വിളി ഷാഫ്റ്റിൽ സാമുവേൽ എൽ ജാക്‌സണും ക്രിസ്ത്യൻ ബെയ്‌ലും തമ്മിലാണ്. എന്റെ അച്ഛൻ ആരാണ് എന്ന് നിനക്ക് അറിയാമോ എന്ന് ജാക്സണെ ഭീഷണിപെടുത്തുന്ന ബെയ്‌ലിനോട് ഇല്ല എനിക്കറിയില്ല നിനക്കറിയാമോ എന്ന് ജാക്സൺ. ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു രംഗമോ സംഭാഷണമോ തന്തക്കു വിളി എന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ അമേരിക്കൻ സിനിമകളിലോ സീരീസുകളിലോ കണ്ടതായി ഓർമയില്ല. പിന്നെ ഓർമയിൽ ഉള്ളതും വിദൂരസാമ്യമുള്ളതും മാർട്ടിൻ ഷീനും ജാക് നിക്കോള്സണും തമ്മിലുള്ള ദി ഡിപ്പാർട്ടടിലെ ഒരു സംഭാഷണശകലമാണ്. ഫ്രാൻസിസ് എന്ന് ഫസ്റ് നെയിം ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ അഭിസംബോധന ചെയുന്ന പൊലീസുകാരനായ മാർട്ടിൻ ഷീനിനോട് എന്റെ അമ്മയാണ് എന്നെ ഫ്രാൻസിസ് എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത് എന്ന് ഐറിഷ് ഗാംഗ്സ്റ്ററായ നിക്കോൾസൻ പറയുന്നു. ഷീൻ പ്രകോപനപരമായി പ്രതികരിക്കുന്നു, നിന്റെ അച്ഛൻ പക്ഷെ നിന്നെ ട്യൂമർ എന്നല്ലേ വിളിച്ചിരുന്നത് എന്ന്. നിക്കോൾസൺ വിടുമോ നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നെ എന്താണ് വിളിച്ചിരുന്നത് ഓ സോറി പുള്ളി പണ്ടേ സ്ഥലം കാലിയാക്കി അല്ലെ എന്ന് തിരിച്ചടിക്കുന്നു. ഒരു തന്തക്ക് വിളി എന്ന് പൂർണമായും കാണാൻ പറ്റില്ലെങ്കിലും ഒരു അധിക്ഷേപം എന്ന നിലയിൽ ആണ് ഇതു അവതരിക്കപ്പെടുന്നത്. അമിതാബ് ബച്ചന്റെ കയ്യിൽ മേരാ ബാപ്പ് ചോർ ഹൈ എന്ന് എഴുതിയെന് പുള്ളി ആജീവനാന്തം രോഷാകുലനായതിനെ കുറിച്ച് ഒരു ഫുൾ ലെങ്ത് പടം ഇന്ത്യയിൽ ഉള്ളപ്പോ ആണ് മരുന്നിന് ഷാഫ്റ്റിലെ തന്തയ്ക്കു വിളിയും ഡിപ്പാർട്ടടിലെ ഈ രംഗവും എന്ന് ഓർക്കണം. കേരളത്തിൽ തന്നെ കുറച്ചു നാള് മുൻപ് ആവേശ തരംഗം നിന്റെ തന്ത അല്ല എന്റെ തന്ത എന്ന മോഹൻലാൽ ഡയലോഗ് ആയിരുന്നല്ലോ. എന്ത് കൊണ്ട് നിന്റെ തള്ള അല്ല എന്റെ തള്ള എന്ന് മുരളി ഗോപി എഴുതിയില്ല എന്ന ചരിത്രപരമായ മനഃശാസ്ത്രപരമായ ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസ്കതമാവുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു അപ്പുറത്തു വില്യം ഷേക്‌സ്‌പിയർ വരെ അമ്മക്ക് വിളി എഴുതി പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വായിച്ചപ്പോൾ ആണ് യോ മാമ ജോക്സ് ഒക്കെ എന്ത് എന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു പോയത്. പുള്ളിയും തന്തക്കു വിളി എഴുതിയിട്ടില്ല പക്ഷെ എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. മാത്രമല്ല യോ ഡാഡി ജോക്സ് എന്നൊരു സങ്കല്പമേ അമേരിക്കയിൽ ഇല്ല അതായത് യോ ഡാഡി ജോക്സ് ആർ നോട്ട് റിയലി എ തിങ് എന്ന്. അതേ സമയം മായി കാ ലാൽ എന്ന വെല്ലുവിളികളിൽ സ്ഥിരം അഭിമാനപുരസ്സരം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഹിന്ദി പ്രയോഗം ഇവിടെ എന്നെ വീണ്ടും ആശയകുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു, ഇൻ ദി ഇന്ത്യൻ സബ്‌കോണ്ടിനെന്റൽ കോണ്ടെക്സ്റ് ഐ മീൻ.ബാക്കിയെല്ലാ മേഖലകളിലും ഏറെക്കുറെ പുരുഷാധിപധ്യം പൂർണമായും നടപ്പാക്കിയിട്ടുള്ള ഇന്ത്യൻ സമൂഹം മറ്റുള്ള സാംസ്‌കാരിക സാമൂഹിക പ്രവണതകൾക്ക് വിരുദ്ധമായി ഉത്തര ദക്ഷിണ മേഖല ഭേദമന്യേ തെറി വിളിയിൽ ലിംഗ നീതി തുല്യമായി നടപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്നാണോ ഇതിൽ നിന്നും പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നത്? സിനിമയും സാഹിത്യവും വിട്ടു ഭൂമിശാത്രപരമായ ഒരു നിരീക്ഷണം നടത്തുകയാണെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വത്യസ്തത പുലർത്തുന്ന തെക്കേയറ്റത്തെ ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തെക്കേയറ്റമായ തിരുവനന്തപുരത്തു ആശ്‌ചര്യവും ആശങ്കയും ആഹ്ലാദവും തള്ളേ എന്ന വിളിയിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ തള്ളക്ക് വിളിയിലൂടെ അഭിപ്രായവത്യാസവും രോഷവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ തന്നെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ചു തന്തക്കു വിളി ഇവിടെ അത്ര പ്രചാരത്തിൽ അല്ല എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിൽ അതിശയോക്തിയില്ല. ഇനി രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് വരികയാണെങ്കിൽ എന്ത് അസഭ്യമാണെങ്കിലും സ്ലാങ് ഒഴിവാക്കി അച്ചടി ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചാൽ ഏതു പാർലമെന്റിലും ആരുടെയും തന്തക്ക് വിളിക്കാമെന്ന് നമ്മുടെ പൊതുബോധത്തിൽ സന്നിവേശിപ്പിക്കാൻ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവിടെയും പക്ഷെ പിതൃശൂന്യൻ എന്ന വാക്കാണ് അവർ നമുക്ക് സ്വീകാര്യമാക്കിയത്.

ജോക്സ് എപ്പാർട് Maledictology എന്നൊരു മനശ്ശാസ്ത്രശാഖ അസഭ്യത്തിനെ കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടു പക്ഷെ അതിന്റെ സാംസ്‌കാരികപരമായ വ്യതിയാനങ്ങളെ കുറിച്ച് കാര്യമായ പഠനങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് കണ്ടെത്താനായില്ല. ഞാൻ ഇത് ഏപ്രിൽ രണ്ടായിരത്തി ഇരുപതിൽ ലോക്കഡൗണിൽ ഇരുന്നപ്പോ എഴുതിയതാണെങ്കിലും പൂർത്തിയാക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല . തെറി വിളി എന്ന മഹാസാഗരത്തിനു മുന്നിൽ പകച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ . ഇന്ന് നെറ്ഫ്ലിക്സ് തുറന്നപ്പോഴാണ് നിക്കോളാസ് കേജ്‌ ഹോസ്റ്റ് ചെയുന്ന ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് സ്വയേഴ്സ് എന്ന ഷോ കണ്ടത് …WTF! എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ ….

Of Founders, Filmmakers and Viewers.

Indian Cinema, rather mainstream Indian Cinema, represented by commercial cinema in regional languages sold to us as various “woods” by popular media was rather averse to biopics until mid 2000s or so. Biopics were by and large, customary Doordarshan screenings on national holidays to us with Attenborough’s Gandhi being the one etched in the collective memory of the country, for eternity. One wouldn’t blame the average Indian producer for staying away from the genre while Hollywood managed to churn out biopics that found critical acclaim and won the box office too. In India biopics were considered the reserve of art house filmmakers whose subjects were historical and political figures on most occasions. Shekhar Kapur is an exception here and he graduated from movies like Masoom and Mr. India to the rather unconventional Indian biopic for mid 90s, Bandit Queen. He then went international with Elizabeth. That didn’t change much in Bollywood but. It was still  few years later when Ajay Devgan and Bobby Deol clashed with their versions of the life of Bhagat Singh. Then Aamir tested the waters with Mangal Pandey. And then there was the eponymous movie on Netaji Subhas Chandra Bose by Shyam Benegal, who wouldn’t identify as a Bollywood filmmaker by any stretch of imagination too. Apart from the fact that all these movies tried to monetise patriotic fervour at the box office, another common factor was A.R Rahman’s music, with the exception of Deol’s Bhagat Singh movie. Rahman has this uncanny ability to stir up emotions of the patriotic kind with his music like no other singer- composer out there. Back then in the late 90s his version of Vande Mataram was quite the rage and looking back at it now, I’m not surprised that he was part of these films in a major way too. Coming back to biopics, it was in the second decade of new millennium that Bollywood actually realised that the audience were primed for biopics and it looked as if every major actor out there was looking to bag one in their kitties.The hyper nationalism that swept the country helped too. The general perception was that playing these roles all it took to be recognised as a true citizen. Having said that, Indian biopics are the most absurd if you ask me. A movie on the life and career of the most popular Indian cricketer of the past decade actually had one of those regular Bollywood romantic songs. But in a country where posters get milk showers, the actual absurdity is in questioning the content here. This is around the time when Bollywood realised the potential of biographical sports dramas too. Every major league actor was looking for real life events that could set the cash registers ringing with some political mileage thrown in. Except for Dangal maybe, none of these films actually managed to make a mark apart from the initial buzz which they created, riding on the biographical element in the film which naturally evoked interest in the general audience. Most were poorly executed and at best was hardly anything more than what we generally associate with best intentions in Bollywood, farce.

Down south, serious filmmakers like Mani Ratnam had a safer, more pragmatic approach which allowed them to dabble in every excess of commercial cinema while telling a tale from real life that deserved to be told. It was a
win-win approach for all. And they never told you that it’s a true story,  it was the media who did that. This is why movies like Guru or Iruvar had all the songs it had and you were okay with that too, as a viewer. When he first tried this in Iruvar, it was the only way Mani Ratnam could touch upon the lives of two individuals who found unparalleled success in cinema and politics in the highly volatile political atmosphere of Tamil Nadu and, live to tell other tales. He did this with Guru again, years later. Sudha Kongara, whose Soorarai Pottru garnered much attention in an year of very few releases even on streaming platforms, interestingly was an associate director in Guru. Soorarai Pottru left me disoriented to an extent and is the reason why I’m writing this in fact. It is indeed an engaging film but the sheer amount of drama, rather melodrama infused into the script for the sake of commercial appeal for a film that was marketed as a biopic let the puritan in me down I guess. To be fair to the makers, never in their wildest dreams would they have thought that this film would have an OTT release and ultimately the business of filmmaking is about profits which justifies the cinematic liberties the director has indulged in, to an extent. Yes, maybe it would have turned out a documentary if she had translated the book on which the film is based onto the screen down to the dot. If it wasn’t for the biopic tag, everything about this film is run of the mill Tamil Cinema, not too different from an Annamalai if you ask me. As in all Indian biopics what we have here too is a hero who cannot do wrong. He is present everywhere, from the tarmac to the ATC tower to the cockpit. He indulges in melodrama reminiscent of a Sivaji Ganesan at his histronic best and heroics that you normally associate with Rajnikanth. Surya, as an actor has always delivered what the director and the character demands of him and here too, he obliges. But for more than a decade now, he has been trying to compete at the box office with his contemporaries rather unsuccessfully to speak the truth, the casualty of which happened to be the quality of content which we as an audience expected from his films early on. This film too has been heavily influenced by that approach by the Surya camp, I guess. Compare this to a film like The Founder, where Michael Keaton plays the eponymous founder of the McDonald’s empire. The politics of the film starts right with the title and it doesnt take sides or project the protagonist as a hero who beats all odds, rather they present him as a man with all the failings of an asipiring businessman. There are no attempts to infuse drama into the narrative by the makers for the sake of it but the film still makes a gripping watch. But in Soorarai Pottru, even the social circumstances of the character have been changed to appeal to an electorate rather than an audience, one cant but help feel. What drives a filmmaker to arrive upon such choices when they are telling a tale ? Is it their perception of us the audience or are we truly not ready for the kind of content that The Founder or The Pursuit of Happyness present? Closer to home, Swades is the only film that compares in theme and feel to Soorarai Pottru though it was not a biopic but was indeed an odd film for Bollywood and the leading man at the time of it’s release. For a film that’s all about defying odds and breaking norms in terms of the story it says, Soorarai Pottru at the end of the day plays by the perceived rules of the marketplace and conforms to the age old norms of a “star” driven industry ulitmately and that’s when it leaves a bad aftertaste and that exactly is my only beef with the film, I realise now.

 

The Cloud – Edge Paradox.

It’s quite the paradox to me. You have the whole world, not just the tech world abuzz with the term cloud. Except for the cloud service providers, every business seems to be poised to move into a cloud infrastructure at some point. Unless AWS is going to host Azure or vice versa somewhere down the road. Okay, bad joke. Nothing paradoxical there too, but that’s only until you swipe to see the other buzz about how 5G is going to kill latency and enhance user experience for applications ranging from online gaming to industrial robots to everyone’s favourite ; self-driving vehicles.

Without the hype around low latency, 5G is just 4G with more bandwidth, if you ask me. And how does 5G achieve this “edge” over 4G exactly? That’s where edge computing is ushered in, in all it’s glory. You basically bring your application servers closer to the network edge, literally a hop away from your radio nodes. For perspective, consider the predicament of the friendly neighbourhood online gamer, okay they’re not the friendliest lot, I give you that. Still, for 5G to enhance their FIFA 2021 agile dribbling skils the gameplay servers need to be hooked to their provider edge network and their teammates have to be on the same network preferably on the same provider edge device for a cumulative gameplay experience enhancement. They might as well move in together. This is a broad stroke of an example, for the sake of brevity and though I might be missing the trees for the forest entirely, this is the paradox that presents itself to the network guy that’s me.

Mobile edge computing is basically about distribution of applications servers but you need to distribute your core services as a provider too. It defeats the whole purpose if a user packet has to travel all the way to the core and then head back to the distributed service at the edge of the network. So unless you’re in the business of selling old wine in new bottles and actually intend to walk the talk, you end up investing in a lot of distributed tech for 5G latency apart from the 5G infrastructure. Your edge network port density has to live up to the call for every other cache server out there and you need to collaborate with every game provider, every IoT service provider, every self driving AI provider out there to host their services on your edge network. And your user internet traffic still has to traverse the core network. Meanwhile your cloud is getting lonely up there in your data centers. Maybe you could bring those cloud servers to the edge too. Okay, that’s all far down the rabbit hole I’m gong to go for now.

Now I realise that I’ve said what I said at the risk of sounding myopic and ill-informed but these are some honest apprehensions I’ve had for a while as a network guy. I wouldn’t think twice if I was a product guy, maybe. I would sell cloud today and MEC tomorrow with the same passion to the provider I guess. Yes, you could absolutely argue that cloud and MEC caters to entirely different segments of the same business but the network is where both converge at the end of the day. From a network perspective these are two contradictory design philosophies, so to speak and both are here to stay too. The provider here is forced to adopt both in keeping with the industry narrative driven by technology vendors to stay relevant, ahead of the competition . In the mid 2000s, you almost lost count of the number of telecom operators in India, compare that today’s scenario where the entry of a disruptor in fact resulted in the merger of two leading players and they’re yet to catch up with the game where the provider is not just selling bandwidth and talk time anymore. The jungle has literally turned into an ecosystem and the fittest and the fattest survives. A giant like Jio cushioned by petro cash can afford that, others could just ask the cloud architect, the network architect, the radio planner and the business head to sit down at the table and take a hard long look.

5G##cloud##edge

Halal Love Story : The Ele-friend In The Room.

All of us must have had that one particular friend in school, who was nice to us and cordial but never really got down to roll in the mud with us, so to speak. This person was most likely a stickler for rules while we we were completely oblivious of the existence of these very rules, we rather chose to stick to the bare minimum that was necessary to keep us away from any punitive action from the teachers. This also made that person a “model student “ before the teachers and we distrusted or for that matter even disliked this person. These circumstances prevented us from getting close to this person beyond a point and to be fair to us, it was exactly how that person wanted it to be too. It was just how things were, you didn’t bother as long as they didn’t bother you. Growing up and turning an adult in India exposes you to the society as a whole like in any other country but here we also get to learn to navigate the invisible cultural boundaries set not just by religions but also by the complex dynamics of caste. Despite the inherent pluralistic nature of the dominant religion, it’s a fact that the practice of caste made sure that an individual who belonged to that community was no different from someone from any of the other religions that practiced exclusivity and the rules that came with it. Halal Love Story if you ask me is the cinematic avatar of that student from school whom I talked about initially. The movie, to it’s credit is as real as it is honest. It’s not a bold statement, rather it’s a gentle affirmation of the status quo. Every thought needs to be voiced at some point, just as every story needs to be told and that’s where dialogue, conversations start in any sphere of human interaction. Zakaria has started one in Malayalam Cinema. And why should he not? It’s the reactions to the film rather than the film itself that prompted me to sit down and write what I have, to be honest.

Halal Love Story produced by Aashiq Abu’s OPM and released on Amazon Prime opens to TV footage of an event from two decades back that changed the world as we know it and the ramifications of which are felt even today and very well maybe the reason why the movie exists too, if you think about it. Halal Love Story is told against the same idyllic backdrop that we have come to associate with Zakaria since his debut as a director in Sudani From Nigeria or with Muhsin Prari the writer in KL10. If in Sudani the writer and the director told you the tale that you, the audience wanted to hear, here in Halal, they are telling you the tale that they want you to hear. Ultimately this movie is about making a movie but it’s not exactly Bowfinger and neither is it The Aviator. It’s not a spoof of anything either. Basically it’s about the efforts of a bunch of aspiring artists who are part of a religious organisation bound by the decrees of that particular religion, to make a feature film. They call themselves a progressive organisation and the movie appears to hold the view that the stances the organisation have taken on major events and issues in the recent past were not different from that of the Left Front in the State, politically. That’s where the movie provokes ever too subtly if you ask me. While one significant scene in this context has the members of the organisation at a recital of poet Murugan Kattakada’s “Baghdad” which was used by the Left front as an anti – imperialist anthem back then, another has the organisation’s office walls adorned with calls for Coca Cola boycott as backdrop, another anti – capitalist campaign entirely associated with the Left again, in the State. That in fact is a recurring “motif” almost, you even have a scene where the members refuse the Cola used as prop -on screen alcohol – in a shot for the movie within the movie. One is tempted to speculate if the writers were taking a dig at someone or indulging in a proud display of core ethics, here. The characters who set out with the initiative, to make a movie on behalf of the organisation they’re a part of, in keeping with the sensibilities and norms that they strive to uphold in every aspect of their lives, look up to Iranian Cinema as a source of inspiration. For the makers, but a classic from another cultural setting is apparently problematic, as depicted in a scene that looks contrived to say the least, the sole purpose of which, it seems is to establish a rather simplistic, unidimensional, moralistic perspective of a highly contextual and complex art form like Cinema.

The titular love story between a husband and a wife as they discover certain aspects about each other through the course of the making of the film within the film, is as halal as it gets and to the credit of the writers they have managed to hold the average OTT viewer’s attention with whatever little drama they could manage to generate considering the limitations of the plot, while getting their point across too. The pre -mobile- internet- social media era setting helps the writers here, while it could disconnect an entire generation of viewers. Indrajit is at home as the unassuming husband and Grace Antony ups her game here as the wife who is a loyal member of the organisation. The writers also set a rather suggestive and contentious premise with a subplot involving another couple who in fact have no love lost between them because the husband chose to walk a path that’s not halal, to sum up. Joju Joseph is in his elements as the husband who also happens to be the director roped in by the organisation to helm their movie venture. Unnimaya Prasad is the estranged wife. Sharafudeen impresses again as the young blood in the organisation, the fixer with practical solutions to instances that present a crisis of faith to the novice filmmakers. He is the one who navigates the big bad world out there armed with his beliefs.Though younger in age, he is the one whom Nazar Karuhedath’s character turns to, to get the ball rolling for the movie venture. The major conflict in the plot as the the movie and the movie within the movie draws to an end, revolves around the shooting of an act as simple as a hug between the married couple. If that sounds absurd, consider this, Valsalyam, the gold standard for “family drama” in malayalam cinema does not have a scene where the lead actor, presented as an epitome of character and values, shares a romantic moment with his wife. That’s the sort of unrealistic normalcy our movie makers have infused into our collective psyches over the years. Yes, Bharathan and Padmarajan have been honorable exceptions and they are revered precisely because of that too. Come to think of it, our movies have always been halal, whether you like it or not, thanks to the efforts of makers from Balachandra Menon to Sathyan Anthikad, the stalwarts of family dramas in Malayalam Cinema. To put things in perspective, this is why a Nayanthara donns a bikini in Billa and a sari in Bhaskar the Rascal. Forget movies, us Malayalis as a whole, across communities, are not a people who believe in open display of affection. It’s simply not part of our culture. So to raise red flags when a Zakaria comes along with a counter narrative of a movie is hypocrisy, to put it mildly. John Cassavetes apparently asked Martin Scorcese to make films about things he knew about, and he ended up chronicling the life of Italian Americans in the United States. Zakaria and Parari are doing just that, if you ask me. If it’s the politics of the organisation that the movie rather flaunts with a calm assurance that bothers us, it wouldnt be too far fetched a thought if I were to say that an iteration of scenes as the ones we see in this movie would be present in a movie about a movie venture by any of the two leading political parties in Kerala. Again on a closing note, I’m not quite sure why we should have a problem with Thoufeeq that we didn’t have with Baputty, who chose to stay outside the gates for the sake of sanctity.

Trance : Complex Questions, Simple Answers And Everything In Between.

Trance. Brings blinding lights and electronic music to my mind, and the viva voce sessions from my final semester at the University. Anwar Rasheed’s much anticipated film definitely has the former  elements but if you ask me if there’s more to it , I might as well go into a Trance. This is the second Fahadh Faasil film that I have had a hard time figuring out, in fact I haven’t .This is also without doubt Anwar Rasheed’s most complex film to date and the most ambitious in terms of content. Anwar Rasheed turned legend from a promising mainstream director with just one film, Ustad Hotel. My personal favorite remains his debut though. Then he turned producer for another millenial sensation, Bangalore Days. Trance had big names associated with all departments of filmmaking from the production to the cast to the technicians. The only novice was the writer. The most exciting factor was that Fahadh Fasil was teaming up with Anwar Rasheed. You don’t need more reasons to be entranced as a viewer, considering they didn’t take you for granted. Did they ?

It’s a  bold film, someone told me, when I asked for an initial response. Indeed it is. It attacks the many evangelical churches who have turned belief into business without mincing rather beeping words. But if the film hoped to turn controversy into business and do another Padmavat, the people on whom the cameras are trained here have turned out to be a bit smarter than their counterparts up North. It has to be the shrewd Malayali mind at work here when the film is being greeted with a rather cold response in terms of the blowback it expected to trigger. But then, these organisations have always operated incognito.Personally, to me, the movie was a visual and auditory experience that left much to be desired in terms of writing and content. In fact it looked like a derived version of Bradley Cooper’s Limitless. No, it’s not just the pill-popping that makes me feel this way. The protagonists may be totally different in their professions but the themes and the arc of the storylines and the fates of the main protagonists are indeed very similar. Then there was that scene right out of Dirty Rotten Scoundrels, which had a Malayalam version already with Dileep and Jagathy doing the honors.The film primes the audience with some complex questions and situations for most of its running time and then settles for some real simple cliched answers. Now I may have missed something too, but Anwar Rasheed is not that kind of a filmmaker, who is into ambiguous endings and storylines, which brings me to the writer again, of whom I know nothing about. There are questions that remain unanswered for the average audience when the movie endd and it shows on the rather empty halls, considering it’s a Fahadh Fasil vehicle.

Fahadh Fasil holds the film together with his performance and one would be tempted to say that he carries the film almost entirely on his shoulders if it wasn’t for Amal Neeras’s work as DoP and Resul Pookkutty’s immersive work in the sound department. I was curious early on as to what Pookkutty’s association with the film was all about. He more than just does his bit here, even when the writing falters. Aiding the writer also is the background score by Sushin Shyam, though it invoked the James Bond theme and another film which i took a note of can’t recall as I write this. Will save that for another update down the road. Gautam Menon as the baddie makes quite the impression though he fizzles out as if the writer just hit a block with the character. Dileesh Pothan is a changed man here and his character is the only one the audience could relate with, I felt, that of the quintessential middleman. Soubhin as a news show host looked odd early on but  he returned to his bumbling on screen self quickly.  Nazria remains an enigma, much like the film’s second half. You could always blame the audience for not getting a movie if you are from the Lijo Jose Pellissery school of filmmaking and just say that you have no plans to change and impress, which is an oxymoron if you ask me though. But then yeah Anwar Rasheed produced this film and spent his own money, but so did I when I purchased the ticket. Where’s my closure as a viewer ?

 

 

Varane Avashyamundu : About New Kids On The Block And Old .

People often talk about how Mohanlal the actor was bogged down by larger than life roles since the dawn of the millennium for most parts but little has been said about the fate of the third superstar of Malayalam industry, Suresh Gopi. The actor was restricted to a spectrum of characters that always ranged somewhere between his iconic cop from Commissioner and the quintessential Achayan of Lelam, thanks to a slew of unimaginative filmmakers. The only time one got to see him in a different avatar was in Randam Bhavam and that film bombed at the box office. Then he got to a point where the audience had the impression that he himself had lost interest in his career as an actor and was focused more on other pursuits in the sphere of public life. Being the only actor to ever truly come out of the shadows of the big Ms of Malayalam and to make a mark of his own, you always looked forward to news of his return and the trailer of Varane Avashyamundu looked promising for more reasons than one. I can’t think of a Sathyan Anthikad- Sureshgopi film off the top of my head and I’m going to risk courting an accusation of ignorance when I say that Anoop Sathyan has done what his dad never did in his illustrious career, with his debut film. He also managed a casting coup of sorts by pairing Sureshgopi and Shobhana along with Dulqer Salman and Kalyani Priyadarshan. Maybe Karan Johar could remake this with all the star kids he knows and all the stars he hangs out with, at least Anoop Sathyan spares us the nausea.

The film took to a sputtering start, at least for me and for a minute I felt that Anoop Sathyan was doing the Malayalam version of English Vinglish. The props were in place and looked like “inspiration”, the favorite sentiment amongst our crop of filmmakers these days. The scenes with Dulqer and KPAC Lalitha early on didn’t help either. Maybe I was just too eager to see Suresh Gopi and Shobhana running into each other. They do eventually and that’s when the film starts rolling into your hearts. Anoop Sathyan is indeed his father’s son when it comes to filmmaking considering the themes he tries to explore here. Sathyan Anthikad films of the past couple of decades have been templates mostly. You have a wayward inconsiderate character or characters who encounter someone who has had a traumatic experience in life which almost always involves a parent and is eventually transformed into a better person. Throw in couple of jokes and tearjerker scenes and there, you have it. This one’s no different but the writer-director has tried to imbibe factors that cater to the sensibilities of the progressive crowd out there. The lifeline of the film is indeed the on screen chemistry of the lead pair. The Shobhana- Sureshgopi pair have been defined by two films if you ask me, Innale and Manichithrathazhu . And when you  are watching Varane Avashyamundu, Anoop Sathyan is relying heavily on your subconscious to invoke your memories of those roles and scenes. He even goes the extra mile and crams in the Gange! line. The film is unconvincing and cliched when it explores the dynamics of the relationship between the characters played by Dulqer and Kalyani. Urvashi plays a character that’s indeed different from the kind of mothers that we have come to see in Malayalam films.But in the end, it is indeed a feel good film that’s easy on your eyes, ears and mind.

The greatest revelation in Varane Avashyamundu is Johnny Antony. He simply excels here with his timing and performance. I would recommend the film just for his scenes with Suresh Gopi. Lalu Alex helps with the nostalgia factor again and is as endearing as ever. Suresh Gopi reaches back into his pre – Thalasthanam days to deliver a fine subdued performance. Shobhana is elegant and restrained though one wished it wasn’t Bhagyalakshmi who we heard when every time she spoke on screen. Now, I have nothing against Bhagyalakshmi, but as Lalettan once said, who does’nt love change. KPAC Lalitha is the lucky charm of all Sathyan Anthikad films and Anoop Sathyan most probably doesn’t want to jinx it. Dulqer is his charming self and manages to make you emotional too. Kalyani Priyadarshan holds her own though there’s no real on screen chemistry with Dulqer  considering they have been paired here, but you could blame that on the writing. But then that would be unfair in a film where you end up taking a liking to Major Ravi even. That’s not too bad for a debut writer-director if you ask me. On a personal note it was a nail biting finish for me as far as the climax was concerned because I hate films that leave you teary eyed when the lights come on. Anoop Sathyan did spare me there, just.