Godfather Of Harlem : Forest Whitaker brings you a show you can’t refuse binging.

From the creator of Narcos Chris Brancato comes this heavily fictionalised account of the life of the African American mobster Bumpy Johnson. The show starts off with Bumpy’s return to Harlem after a decade in prison and chronicles his attempts to reclaim his neighbourhood from the Italian mob. Bumpy portrayed here by Academy Award winner Forest Whitaker finds his arch nemesis in Vincent “ Chin” Gigante played by Vincent D’Onforio. Set in New York City of the early 60s, Bumpy is seen to be closely associated with prominent figures of African American community of the era, namely Malcom X and Rev. Adam Clayton Powell Jr., the first African American Congressman from New York. JFK and Martin Luther King are other historical figures who do not appear on the show but are constantly referred to and are major influencers of the socio political situation that Bumpy Johnson and his crew thrives in. There’s even a scene where Muhammad Ali when he was still Cassius Clay reaches out to Bumpy Johnson at a crucial juncture in his career. The show indulges in a bit of magical realism when Bumpy Johnson, Malcom X, Adam Clayton Powell and the Italian Mob are seen cheering for their favorite contender in the 1963 bout between Cassius Clay and Doug Jones. Though there’s no actual record of Malcolm X or Bumpy being present at Madison Square Garden to watch the match, it’s almost as if we are reliving history, that’s how well made this show is.

Godfather of Harlem is an incredibly well written show and it strikes the right balance between drama and history. Bumpy Johnson is no saint though he is portrayed as a mobster with a philosophical bent of mind, who plays chess and has a liking for literature. But he is ruthless and doesn’t blink an eye when he has to take a life. He also destroys the very community that he stands for when he indulges in the drug trade and ultimately sows the seeds for the opoid crisis. The show also dwells on how this in fact affects his personal life through the character of his estranged daughter. Johnson’s wife Mayme Johnson whose biography supposedly provided much insight for the writing is an influential figure in his life and the community and is portrayed by Ilfenesh Hadera. Another influential New York socialite Amy Venderbilt who had a soft spot for Bumpy and whom he turns to for help on more occasions than one is played by Joanne Kelley.

Chris Brancato believes that Goodfellas rather than The Godfather is closer to reality when it comes to the mafia and he says that ultimately they’re all driven by money and the idea that dealing in drugs was against a code of honor was actually a myth. According to him it was the harsher prison sentences that made the Italians wary initially. Bumpy Johnson wanted to study law but he couldn’t simply because the college wouldn’t accept him on account of his ethnicity. For a person like him in those times, a life of crime was one way to climb the social ladder. The Italian mafia being the mafia never holds back when it comes to expressing their hatred for other ethnic groups and their approach to the African American community is no different , there’s no veil here. It’s against this system that Bumpy goes up which makes him the hero figure in his community and the story. Thrown in the midst is a love story between the mob boss’s daughter and an aspiring African American singer, the repercussions of which Bumpy uses to his advantage. Most of the story is set against the backdrop of the Civil Rights Movement. Malcom X who believes that Islam is the path of emancipation for his community is at loggerheads with Martin Luther King as well as Rev. Powell who is a Christian minister. In fact the final episode of S01 is named “Chickens come home to roost” , which was Malcom X’s response to the JFK assassination. Nigel Tatch plays Malcom X here and interestingly he played the same role in Selma. Giancarlo Esposito is a revelation as the flamboyant and controversial Rev. Powell. All of these characters have their own agendas and a symbiotic relationship too and the show is as much about them as it is about Bumpy. Ultimately they’re all fighting oppression in their own ways and at the end of the day that’s what the show is ultimately about and there couldn’t be a more apt title. Godfather of Harlem indeed. It would be a crime not to mention the brilliant soundtrack of this show, which is one of best albums to hit the screens after Black Panther. Look out for Forest Whitaker’s “gangsta walk” to the tune of Cross the Path in opening scene of S01 E02. The show also won the Primetime Emmy for Outstanding Title Design.

Malik : Once Upon A Time In Trivandrum.

To be compared to all the gangster saga epics that came before it, Malik was always destined to be. From the mother of all, The Godfather to Once Upon a time in America to the most recent Scorcese homage to himself, The Irishman. Then we have the Indian tributes to The Godfather from Nayagan to Sarkar. Mahesh Narayan has went on record that he had confided in none other than Kamal Hassan that he was mulling over his own version of The Godfather.Interestingly Kamal Hassan has to be the only actor to appear in two adaptations of the Coppola classic, Nayagan and Thevar Magan. Mahesh hasn’t shied away from talking about the influence of Nayagan either. It’s evident that more than anyone Mahesh Narayan himself would have been aware of the burdens his film was ultimately destined to carry. It doesn’t help a filmmaker’s cause these days that most people respond to the responses to a film rather than the film itself. As if these crocodiles in the proverbial moat weren’t good enough to lose his sleep over, the writer-director chose to set the story against the backdrop of an incident in the history of the state that even the government doesn’t want to remember. This could only be one of these two things, sheer courage or plain stupidity. The jury is still out it seems, if Mahesh Narayanan ended up making a Quixote or a Lancelot of himself.

Like Take Off, Malik too is a sound film technically. Mahesh Narayanan belongs to the Joshy-I.V Sasi school of filmmaking where scale and ensemble cast are the norm, within the constraints of Malayalam Cinema of course. The film is closer in structure to Godfather Part II where there are two parallel narratives though it pays more tributes than one to Godfather I and also borrows heavily from Nayagan when it comes to some aspects of the plot. For instance, I was wondering why the assassination of Chandran was so elaborately staged when I was watching it, it was only later that I realised that it was a direct reference to the scene from Part II where Vito Corleone chases and Don Fanucci over rooftops. The feast in the opening scene and the retaliation during the funeral are allusions to scenes from Godfather I. Presuming that the title of the film is a reference to the stature of the main protagonist in his immediate soical surroundings, the writer fails to capture the growth of that very character from a small time smuggler to the revered figure I felt. Maybe instead of focusing on the mechanisations of Suleiman’s trade the film should have spent time on his growing influence in the community and present the audience with a more credible reason for his falling out with the State too. From his initial exchanges with his wife we get to know that the ultimate sacrifice he made, that of his son’s life played a role crucial in cementing his position as a leader of the people. In Godfather I while on exile in a town in Sicily, when Michael Corleone asks about the men of the town, he’s told that all of them died in vendettas. The Godfather saga is basically about that culture of vengeance within an ethnic group who are almost tribalistic when it comes to their rituals. It’s not a story for the modern ages and despite it’s cinematic aesthetics, remains a regressive tale. Coppola may have been aware of this and this could be the reason why he chose to close Godfather I with the shot of Micheal Corleone shutting the doors of his office to his wife. Mahesh Narayanan on the other hand has brought in the perspectives of a mother, a wife and that of a daughter in an attempt to sensitise the film for a contemporary audience. Personally, I felt that the film should have explored Roselyn’s perspective as a mother a bit more. But then, to pack all of these themes into a film under three hours is quite an asking task too. Adding to the complexity is the fact that the film was being woven around a real life incident which involved tensions of the communal kind. Mahesh Narayanan indeed turned Lancelot when he presented Suleiman Ali as an unapologetic believer of a leader, a rarity in these times.

Fahad’s portrayal of the older Suleiman Ali was a bit too verbose for my liking but that’s again on the writer I guess. They should have probably gone with a rather quieter, contemplative Suleiman Ali like Amitabh’s Subhash Nagre in Sarkar. Fahad has had four major OTT releases since the pandemic wreaked havoc and he has played four distinct characters in each of these films. So the attention he grabs on a platform with a global reach at a time when even critics are running out of films is rather expected and well deserved too, I’d say. Nimisha pitches in with an earnest performance and I wished that her character had more to do with the narrative that it meets the eye, once I was done watching the film. Vinay Fort as the friend turned foe was functional but there was no real chemistry between him and Fahad but here again the writer is to be blamed. Jalaja returned to the screen after almost two decades and was totally at ease and what I took note of was her voice. She has to be one of the very few actors from that era who didn’t speak on screen in Anandavally’s voice. Interestingly, the younger version of her character was played by her daugher and Mahesh Narayan also got Salim Kumar’s son to play the younger Moosakka. Joju has been spending a lot of time inside police stations and government offices these days and here again his character was under written I felt.. If Indrans had walked off the sets into any police station in Kerala, he would have fit in right away and no one would have raised a brow. Chandunath who played the younger police officer is an actor to look forward to. So is Sanal who played Freddy. Dileesh Pothan again delivers precisely what the role demands of him. Parvathy Krishna was impressive and the scene where she makes a hurried entrance at her workplace reminded me that acting is not just about emoting but also about blending into the surroundings effortlessly. She was a natural there. Malik is not a perfect film or even a great film but it has it’s moments. It’s not an easy film to write or make. There are some real neat instances of filmmaking unlike anything that we have seen before in Malayalam Cinema. The execution of the assassin before the prison and the other long take where Suleiman goes in search of his son were remarkable . Malik may have turned into an indulgence in the excercise of filmmaking at some point, to the makers. Despite Mahesh Narayan’s justifications there are views from serious students of Cinema that the opening long shot was a bit too forced. Malik is indeed an engaging watch at the end of the day and a sea apart from the usual fare in Malayalam Cinema. Of course you could debate the politics of the film till kingdom come. History I think, would be kinder to Malik.

malik #AmazonPrimeVideo

മാലിക് : റമദാ പള്ളിയിലെ യഥാർഥ ഇര ആരാണ്?

Spoilers! Quite a bunch of ‘em!

മകളെ അടിക്കുമ്പോൾ റോസ്‌ലിൻ പറയുന്നുണ്ട് നിനക്ക് വേണ്ടിട്ടാടി ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നത് എന്ന്. പാസ്പോർട്ട് കൊടുക്കുമ്പോൾ സുലൈമാനോട് പറയുന്നത് അമീറിനെ കരുതി പോയിട്ട് വരാനാണ്. എല്ലാം നിർത്താൻ റോസ്‌ലിൻ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ അബുവിനെ പോലുള്ളവർ നാട്ടുകാരോട് എന്താണ് ചെയുന്നത് കാണുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നും റമദാ പള്ളിക്കാർ തന്നെ വിശ്വസിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നതും എന്നും സുലൈമാൻ പറയുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ റോസ്‌ലിൻ തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നത് നമ്മുടെ മകനെ കൊടുത്തിട്ടല്ലേ ആൾക്കാർക്കു വിശ്വാസം ഉണ്ടായതു എന്നാണ്. ഒരു പത്തു ദിവസം മകനെയോർത്തു പോയിട്ടു വരാൻ റോസ്‌ലിൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. വിശ്വാസമാണ് സുലൈമാനെ നയിക്കുന്നത് എന്ന് മറ്റാരേക്കാളും നന്നായിട്ടു അറിയാം റോസിലിന്. അതേ വിശ്വാസം സുലൈമാനെ കാത്തു രക്ഷിക്കുമെന്നും ഒറ്റയ്ക്ക് ബസിൽ പോകുന്നതാണ് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമെന്നും സുലൈമാന്റെ സഹചാരികളോട് റോസ്‌ലിൻ പറയുന്നുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ആ വിശ്വാസം മാത്രമേ സുലൈമാനെ നേർവഴിക്കു കൊണ്ടു വരു എന്ന ചിന്തയും റോസിലിനെ നയിച്ചതാവാം എന്നും ന്യായമായി ഇവിടെ ചിന്തിക്കാം. റോസിലിനെ പ്രേക്ഷകർ ആദ്യം കാണുമ്പോൾ തന്റെ മകളെ നോക്കി ഉത്കണ്ഠയോടെ നിൽക്കുകയാണ് അവർ. ഇവൻ ചതിച്ചിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു ഡേവിഡ് പള്ളിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപോകുമ്പോഴും പള്ളിയിൽ നിന്ന് തന്റെ കുട്ടിയെയും കൊണ്ടു സുലൈമാന്റെ കൂടെ കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചു ഇറങ്ങുമ്പോഴും അതേ ഭാവമാണ് റോസിലിന്. മകനെ അടക്കി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുന്ന സുലൈമാൻ മകളെ എടുത്തു അകത്തേക്കു പോകുമ്പോഴും സമാന ഭാവമാണ് റോസിലിന്. തനിക്കു തന്റെ അച്ഛനെയും മകനെയും ഒരേ ദിവസമാണ് നഷ്ടമായതെന്നും സുലൈമാന്റെ കൈയിൽ ചോര മണക്കുന്നു എന്നും റോസ്‌ലിൻ തേങ്ങുന്നു. മറ്റൊരു റോസിലിനെ കാണാൻ ആവുന്നത് മിനിക്കോയിൽ മണിയറയിലേക്ക് കേറുന്ന നിമിഷത്തിലാണ്. അത് വരെ പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്ന റോസ്‌ലിൻ പെട്ടന്ന് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു സുലൈമാന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന റോസിലിനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് വീണ്ടും നഷ്ടങ്ങളാണ്. തന്റെ അപ്പന്റെ മൃതശരീരം കാണാൻ വരുമ്പോൾ അവർ തന്റെ മകനെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ അനുവദിച്ചില്ല എന്നും റോസ്‌ലിൻ പറയുന്നുണ്ട്
സ്വന്തം മകന്റെ മരണം പോലും ഒരു ഘട്ടത്തിൽ പള്ളിമുറ്റത്ത് തോക്കെടുക്കുന്ന സുലൈമാന് ഒരു നേട്ടമായിരുന്നു എന്ന ചിന്ത റോസിലിന്റെയുള്ളിൽ ഉണ്ടെന്നു അവർ തമ്മിലുള്ള ആദ്യ സംഭാഷണത്തിൽ വ്യക്തമാണ്.
തന്റെ മകളുടെ കൂട്ടുകെട്ട് കാണുമ്പോൾ എന്ത് ചിന്തകളാണ് റോസിലിന്റെ മനസ്സിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്? സുലൈമാൻ റമദാ പള്ളിയിൽ ഉള്ളടത്തോളം കാലം കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കും എന്ന് റോസിലിനു അറിയാം. പുറത്തിറങ്ങിയാൽ അറെസ്റ് ഉണ്ടാവും എന്നും റോസിലിനു അറിയാമായിരുന്നു എന്നതും ഒരു സാധ്യതയാണ്. സ്റ്റേറ്റിനെയും ഡേവിഡിനെയും ഫ്രഡിയെയും ഡോക്ടറെയും പോലെ സുലൈമാന്റെ മരണം അല്ലെങ്കിൽ അസാന്നിധ്യം ആഗ്രഹിച്ച മറ്റൊരു വ്യക്തി ഒരു പക്ഷേ റോസിലിനും ആയിരിക്കാം. ഒരർത്ഥത്തിൽ റോസിലിന് അതൊരു ആവശ്യമായിരുന്നു.സുലൈമാന്റെ ഉമ്മയും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു എന്ന ധാരണ മാറുന്നുണ്ട്. ക്ളൈമാക്സിൽ ഫ്രഡിയെ നാട്ടുകാർ കൈകാര്യം
ചെയുമ്പോൾ കബറിടത്തിനു പുറത്തു നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട് റോസ്‌ലിൻ. അവിടെയാണ് ഞാൻ ആശയകുഴപ്പത്തിലായത് .

Hell hath no fury like a woman scorned എന്ന പ്രയോഗം പൂർണമായും ഇവിടെ ഉചിതമല്ലായിരിക്കാം പക്ഷെ അത് കൂടെ ചേർക്കാതെ ഈ ചിന്ത പൂർണമല്ല. ഒരു പക്ഷെ woman എന്ന വാക്കിന് പകരം mother എന്നോ daughter എന്നോ പറയാം ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ. ഒരു വ്യക്തിയുടെയും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെയും കഥക്കപ്പുറം ഒരു അമ്മയുടെയും ഭാര്യയുടെയും മകളുടെയും കഥയാണ് മാലിക്.

malik #amazonprime

To Binge Or Not To Binge : Nine Thrillers.

If you are experiencing a binge withdrawal syndrome because you’ve already streamed the hell out of the likes of True Detective, Mindhunter, Line of Duty, Money Heist, Stranger Things, and Unbelievable to name a few of the main”stream” favourites and the play something button isn’t helping much either, this might help. Or not.

Giri/Haji I Netflix I Japanese/English

Has it all, the Yakuza, London gangsters, good cops, bad cops, conflicted cops, daughters, moms, wives, girlfriends and grandmothers battling their demons between London and Tokyo. Breaks a few racial stereotypes to an extent and is grim, witty and poignant at the same time. Definitely binge-worthy.

The Innocent I Netflix I Spanish

Orio Paulo who’s totally capable of pulling off decent twists on his own collaborates with Harlan Coben whose plots have more twists than a steel reinforcing bar, so to speak. Some of these can be quite outlandish though the pace makes up for plausibility. Features Orio’s regular cast here too and manages to keep you hooked to the end.

Safe I Netflix l English

Harlan Coben has a Netflix deal and he’s on a quest to find out if languages and cultures are a barrier when it comes to plot twists. This series is about a girl who goes missing in a gated community and her dad played by Michael C. Hall sets out on a frantic search for her, uncovering more secrets than he would have liked about the people in his perfect life.

The Stranger | Netflix I English

Harlan Coben again and this time it’s about a stranger who seems to be on a mission to disrupt the lives of some decent folk. It doesn’t have any of the dark humor Coben has infused in his other shows on Netflix and is rather grim and there is this sense of impending doom throughout. Oh yes, twists too.

The Alienist I Netflix I English

A period thriller set in New York just before the dawn of the 20th Century. Based on a bestseller by Caleb Carr, Dakota Fanning steals the show literally from her co stars Luke Evans and Daniel Bruhl. The mood in general is that of the umpteen Jack the Ripper spin offs and Sherlock Holmes shows that we have seen before but still makes for an engaging watch and S02 would rank higher than S01 in my book in terms of closure.

Erased l Netflix l Japanese

Based on a manga and Netflix has listed both the manga and live action versions. You could call it the Japanese Stranger Things. A compelling watch of a thriller that pushes all the right buttons. All it takes to be a hero is a heart, says the show.

Beyond Evil I Netflix l Korean

The K-Drama obsession with serial killers and food continues. But the show elevates itself here with some consistently good writing across episodes and performances to back from a couple of incredibly talented actors. Of course that’s again a perspective subject to cultural sensibilities.

Bosch I Amazon Prime I English

I had been skipping Bosch for the longest time and once I streamed it, had me wondering why. If you are a fan of The Wire, you might end up loving Bosch just because more than a few actors from that show makes appearances here thanks to show runner Eric Owermeye . Based on books by Michael Connelly the show is about a relentless detective on the mean streets of LA, Harry Bosch played by Titus Welliver. You might just end up like Bosch, relentlessly streaming the seven seasons.

La Mante I Netflix I French

It is essentially a French twist to the Hannibal Lecter lore, The Silence Of the Lambs to be
specific and has been around for a while. Despite the inevitable comparisons the show might still work for you if grim thrillers are your thing.

Cold Case : Lost Opportunity .

spoilers !

Given Prithviraj’s obsession with all
things occult, the supernatural element was hardly surprising. He can deny it all he wants but from Christopher Moriarty to Illuminati, the recurring themes in his films tells us that he’s no different from any other 90s kid who’s read his share of popular english fiction or watched TV shows and movies from the Cable TV era. The trailer looked like the film was trying too many things, at least to me and that is exactly how it turned out to be too. They should have stuck to the police procedural genre and would have maybe even made a worthy successor to Yavanika, though even the very mention of these two films in a single sentence could be considered blasphemy.

The only time Prithviraj lost his scorn on screen was when he was around Alencier, I felt. Except for Lakshmipriya Chandramouli, everyone else looked totally out of their elements, especially when it came to lip synch. Aditi Balan behaved around the child like she was adopted, I thought, chemistry was non existent. The pandemic must have definitely contributed to the disintegration of the director’s original vision and design for the film I presume and he deserves the benefit of the doubt here. The movie did come into its own when it got to the forensic scenes and it sounded like the makers had done their bit of research. I was particularly impressed by the detailing into the DNA test types, something that I had taken note of in that stellar procedural on Netflix, Unbelievable.

Coming to the “pièce de résistance” of the film, if you were okay with Johnny Depp transferring his conscience onto a mainframe, what’s a refrigerator anyway. But have to admit that the climax was unintentionally funny too. And why do high ranking police officers on screen throw about fancy phrases like “ pandoras box” totally out of context, just for the heck of it. Looks like Prithviraj still has a hangover of his “Fountainhead” days, if you know what I’m talking about. And who makes these fancy PowerPoint presentations in the police station, I’m curious. Another lost opportunity and this article about the incident that most probably served as an inspiration might drive home that point.


And personally i feel that everything that went wrong with Adam Joan is what went wrong with Cold Case too. Tracing back my thoughts on Adam Joan here, and I’ve been rather vicious I admit.



“രാഘവോ…രാജപ്പോ… ”

റാം ഗോപാൽ വർമ്മയുടെ ഭൂത് കണ്ടു വന്നതിന് ശേഷം ഞാൻ രണ്ടു ദിവസം ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടാണ് കിടന്ന് ഉറങ്ങിയത്. മൂന്നാം ദിവസം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു വെളുപ്പിന് എപ്പോഴോ എണീറ്റു ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അടുത്ത റൂമിലും ലൈറ്റ് ഓണായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്. മെസ്സിൽ വെച്ചു ആ റൂമിലെ പുള്ളിയെ കണ്ടപ്പോ എക്സാം വെല്ലതും നടക്കുവാണോ മുറിയിൽ ലൈറ്റ് കണ്ടല്ലോ എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പൊ പുള്ളി അല്ലടാ ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഭൂത് കണ്ടു എന്ന്. മിലെ സുർ മേരാ തുമരാ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്നതിന് തുല്യമായ ഒരു സാഹോദര്യ മനോഭാവമാണ് എനിക്ക് അത് കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായത്. ഓർമയിൽ ആദ്യം ഉള്ള ഭയപെടുത്തിയ ദൃശ്യനാനുഭവം കിലേ ക രഹസ്യ് എന്നൊരു പഴയ ദൂരദർശൻ സീരിയലാണ്. അതിന്റെ ടൈറ്റിൽ തീം മ്യൂസിക് ആയിരുന്നു എന്നെ അന്ന് ഏറ്റവും ഭയപെടുത്തിയിരുന്നത്. മൈ ഡിയർ കുട്ടിച്ചാത്തനിലെ കരിമ്പടം പുതച്ചെത്തി ചിരിക്കുന്ന കൊട്ടാരക്കരയുടെ രൂപം ഭയത്തിന്റെ മറ്റൊരു ആൾരൂപം ആയിരുന്നു.
മറ്റൊരോർമ ശ്രീകൃഷ്ണപ്പരുന്തിലെ പാട്ടിലെ കുമാരേട്ടാ എന്ന വിളിയാണ്. മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ ആദ്യ ചില രംഗങ്ങളും തിയറ്ററിൽ ആ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ ഭയപെടുത്തിയിരുന്നു.കുട പുറകിൽ വീശി ഓടുന്നതുൾപ്പടെ ഇന്നസെന്റ് പേടിക്കുന്ന പല രംഗങ്ങളും കണ്ടപ്പോഴാണ് യുക്തിസഹമല്ലാത്ത ഭയം എല്ലാവരിലും ഒരു പരിധി വരെ ഒരു പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് മനസിലായത്.

പത്രവാർത്തകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞ പ്രായത്തിലാണ് ഭൂതങ്ങളെയും പ്രേതങ്ങളെയുംകാളൊക്കെ ഭയക്കണ്ടത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടാവുന്നത്. റോബർട്ട് ലൂയിസ് സ്റ്റീവൻസ്റ്റന്റെ ട്രെഷർ ഐലൻഡിൽ നിധി തേടി എത്തിയ ദ്വീപിൽ കടൽ കൊള്ളക്കാരനായ ക്യാപ്റ്റൻ ഫ്ലിന്റിന്റെ പ്രേതം അലഞ്ഞു തിരിയുന്നുണ്ടെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ കഥയിലെ ആന്റി ഹീറോ ആയ കപ്പലിലെ കുക്ക് ലോങ്ങ് ജോൺ സിൽവർ പറയുന്നുണ്ട് ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഫ്ലിന്റിനെ ഭയന്നട്ടില്ല പിന്നെയയാണ് മരിച്ച ഫ്ലിന്റിനെ എന്ന്. ഒരു മൊമെന്റ് ഓഫ് ക്ലാരിറ്റിയാണ് എനിക്ക് ആ വരി നൽകിയത്. അതിന് ശേഷം ഓർമയിൽ ഉള്ള ഒരേ ഒരു അനുഭവം ഭൂത് കണ്ടതാണ്. അതിലെ പ്രേതം പ്രത്യക്ഷപെടുന്ന ആദ്യ രംഗം മാത്രമായിരുന്നു അതിന് കാരണം. ഊർമിള രാത്രി ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്ന് താഴെ വന്ന് ഫ്രിഡ്‌ജിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു തിരിച്ചു പോകുന്ന ആ രംഗത്തിൽ വർമ്മ വല്ലാത്ത ഒരു അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പതിവ് പോലെ വർമ്മക്ക് ഇതൊരു ഒബ്സെഷൻ ആയി മാറുകയും ഡർനാ മനാ ഹൈ സറൂരി ഹൈ തുടങ്ങിയ സിനിമകൾ ഇറക്കുകയും ചെയ്‌തു.
ഏതാണ്ട് ഇതേ സമയത്താണ് ഞാൻ എക്സോർസിസ്ററ് ബുക്ക് വായിക്കുന്നത്. സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നാതിരുന്ന ഒരു ഭീതി പക്ഷെ ബുക്ക് വായിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായി. അതിന് കാരണമായത് ഒരു ചാപ്റ്റർ മാത്രമാണ്. എക്സോസിസം സഭ അനുവദിക്കണെമെങ്കിൽ ആ വ്യക്തിക്ക് മാനസിക രോഗം അല്ലെന്നും ബാധ ആണെന്നും തെളിയിക്കണം. അതിന് മാനസിക രോഗങ്ങളെ കുറിച്ച് ഏകദേശം ഒരു ചാപ്റ്ററോളം സംസാരിക്കുന്നുണ്ട് കഥാകാരൻ. ആ ഭാഗം ആണ് എന്നെ ഏറ്റവും ഭയപെടുത്തിയത്. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ശക്തിസാധ്യതകളെയും അവസ്ഥകളെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ. മണിച്ചിത്രത്താഴിൽ മധു മുട്ടവും ചെയ്തത് അതാണ്.

എന്താണ് നമ്മിൽ ഭീതി ജനിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മൾ കാണുന്ന രംഗങ്ങളാണോ അതോ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളും സംഗീതവുമാണോ അതിന് കാരണമാവുന്നത്. മണിച്ചിത്രത്താഴിന്റെ ഏറ്റവും ഭീതിജനകമായ രംഗങ്ങൾക്ക് ഇൻ ഹരിഹർ നഗറിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതമായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മൾ ചിരിക്കുമായിരുന്നില്ലേ. മണിച്ചിത്രത്താഴിൽ തന്നെ ഫാസിൽ ഭയം ഉളവാക്കുന്ന രാഗങ്ങൾ തേടി എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് . ആഹിരിയും കുന്തവരാളിയും ഒക്കെ. പേര് മാറിപോയില്ലലോ അല്ലേ. കൊഞ്ചുറിങ് ഇൻസിഡിസ് തുടങ്ങിയ ഇപ്പോഴത്തെ ഹൊറർ ഫ്രാഞ്ചയ്‌സുകൾ കൂടുതലും ജംബ് സ്‌കെയറുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണല്ലോ ഭയപ്പെടുത്താൻ ശ്രെമിക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ ഭയത്തേക്കാൾ ഞെട്ടിക്കാൻ ആണ് ഇവയൊക്കെ ശ്രെമിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. എത്തിസ്റ്റോ അഗ്നോസ്റ്റിക്കോ റാഷണലിസ്റ്റോ ആയ വ്യക്തികൾ ഹൊറർ സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഫ്രണ്ട്സ് സീരിസ് കാണുന്ന പോലെയാണോ അവർക്ക് ഹൊറർ പടങ്ങൾ ? അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം ഇന്നത്തെ പല ഹൊറർ സിനിമകളും സീരീസുകളും ഒരു ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്റീവ് ത്രില്ലർ പരിവേഷം കൂടെ അണിയുന്നത്. പിന്നെയുള്ള തന്ത്രം യാഥാർഥ സംഭവങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി എന്ന ടാഗ്‌ലൈൻ
ആണ്. കൊഞ്ചുറിങ് എക്സോർസിസം ഓഫ് എമിലി റോസ് ഒക്കെ പോലെ. അതും നേരത്തെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ പെടുന്ന വ്യക്തികൾക്കു എന്ത് വത്യാസം ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് ? ഒരു റാഷണലിസ്റ് ആയി മാറിയ ശേഷം എനിക്ക് എന്തായാലും ഇവയൊക്കെ ജമ്പ് സ്‌കെയറുകൾ മാത്രമാണ് സമ്മാനിച്ചത്. ഭൂതും എക്‌സോഴ്‌സ്‌സിസ്ററ് നോവലും അപ്പോഴും ഒരു അപവാദമായി നിലനിൽക്കുന്നു.


Joji : The Gospel of Jaison


Matthew 5:5

Blessed are the meek: for they shall inherit the earth.

I’m not a theologian and this verse has nothing to do with the movie as such but for some reason this is the first thought that came to my mind when the end credits of Joji rolled. Much has been said about the film now. Personally I felt that Dileesh Pothan’s style was severely cramped by the pandemic and I’m not entirely sure if this is indeed the movie that he wanted to make, visually at least. He has indeed improvised, like only a Malayali can. I do not intend to digress here and coming back to the verse, the most simplistic of interpretations of the movie is that it’s ultimately about inheritance and here the one who is chosen in the end is the meekest by nature and in his actions. He is in fact lower than Joji in the food chain of Panachel family, so to speak. Joji might be the slacker and the proverbial prodigal son but even he is more enterprising in his own twisted ways, in comparison to Jaison, in fact even Popy beats Jaison here. At one point Jaison submits to Joji too. But he is the most pragmatic member of the family who has a semblance of a normal life amongst the three sons.

Jomon doesn’t give two hoots about the society, Joji thinks that he is a victim of the social situation around him but Jaison is all about conformity. He takes care not to cross anyone and is desperate to keep the family affairs afloat. He is the picture that an average Malayali paints of himself day in day out when he ventures out of his home. The only time he stands up for himself is when he realises the threat to the core of his very existence and here too it’s a smart sense of survival that guides him, and he relies on members of the society with whom he has a better working relationship than his siblings.

But what’s perplexing is that it’s Jaison who actually sets off the chain of events that changes the fate of the family, albeit unknowingly if you ask me. The only time Bincy weeps in the movie is when she listens to her husband telling her in a broken voice about the insult he suffers from his own father. Bincy vents and this time it’s Joji who is at the receiving end. She explodes in Joji’s face and that sets the ball rolling. Joji confronts Kuttappan and let’s just say that it didn’t end well for anyone, except for Jaison and Bincy. Joji does what he does for Bincy and Jaison as much as for himself and someone who’s supposed to be the sociopath criminal of the lot breaks emotionally when he is disowned by them. I might be overreaching here but in Maheshinte Prathikaram too we see a similar chain of events that changes the fate of the characters. Dileesh Pothan and Shyam Pushkaran have a thing for the butterfly effect I guess.

ജോജി : ജെയ്‌സൺന്റെ സുവിശേഷം


മത്തായി 5:5
സൌമ്യതയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; അവർ ഭൂമിയെ അവകാശമാക്കും

“..നിർത്തിയങ്ങു അപമാനിക്കുവാണെന്നേ..”
തന്റെ ഭർത്താവ് ഇടറുന്ന സ്വരത്തിൽ ഇത് പറയുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ബിൻസി കരയുന്നതായി നമ്മൾ കാണുന്നത്. ഇവിടെയാണ് അവരുടെ സർവ നിയന്ത്രണങ്ങളും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നഷ്ടപെടുന്നത്. ആത്മസംയമനം വീണ്ടെടുത്ത് തന്റെ നിസ്സംഗ ഭാവത്തോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിക്കുന്ന ബിൻസിയോടാണ് ജോജി തണുത്ത വെള്ളം ചോദിക്കുന്നത്. ബിൻസി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം. ജോജിയുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്നത് ഈ ചോദ്യമാണ്. മറ്റേതൊരു സന്ദര്ഭത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും വെള്ളെമെടുത്തു കൊടുത്തിട്ടു ബിൻസി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പിറുപിറുക്കകയേ ചെയ്യുമായിരുന്നുള്ളു. മഹേഷിന്റെ പ്രതികാരത്തിലെ മരണവീട്ടിലെ വഴക്കിനെ പോലെ എല്ലാത്തിനും തുടക്കം ഒരു തരത്തിൽ ജെയ്‌സൺ ആണെന്ന് തന്നെ പറയാം.
ഈ സംഭവം ആണ് ജോജിയെ ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു അതുവരെ കാണാത്ത ഒരു പക്വതയോടെ കുട്ടപ്പനെ അഭിമുഖീകരിക്കാനും കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുവാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ആ കൂടിക്കാഴ്ച എവിടെ എത്തി ചേർന്നു എന്നതിലാണല്ലോ കഥ ഇരിക്കുന്നത്.

കഥയിലെ വിധേയൻ ജെയ്‌സൺ ആണെന്ന് തന്നെ പറയാം അതെ സമയം മൂന്ന് സഹോദരങ്ങളിൽ ഒരു സാധാരണ ജീവിതം എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒന്ന് നയിക്കുന്ന ഏക വ്യക്തിയും. ഒരു പക്ഷെ ഏതൊരു മലയാളിക്കും തന്റെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യം ചെയാവുന്നതായിരിക്കും ജെയ്‌സന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ. സമൂഹത്തിനെ പുറംകാലു കൊണ്ട് തട്ടി തന്റേതായ നിയമങ്ങൾക്കു വിധേയനായി ജീവിക്കുന്ന ജോമോന്റേയും തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഇരയായി സ്വയം കാണുന്ന ജോജിയുടെയും ഇടയിൽ പൊരുത്തപ്പെടലിന്റെ ആൾരൂപമായി ജെയ്സൺ നിലകൊളുന്നു. അപ്പന്റെ മുന്നിലും പള്ളീലച്ചന്റെ മുന്നിലും ജോമോന്റെ മുന്നിലും എന്തിന് ഒരവസരത്തിൽ ജോജിയുടെ മുന്നിൽ പോലും കീഴടങ്ങലുകളും വിട്ടുവീഴ്ചകളുമാണ് ജയ്സണെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്. യഥാർഥത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായ സമീപനം ആണ് ജെയ്‌സന്റെത്. ഞാനും നിങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എല്ലായിടത്തും ഒരു ജോമോൻ അവനാണെങ്കിലും ആയിത്തീരുന്നത് ഒരു ജെയ്സൺ മാത്രമാണ്. അവരുതേ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരു ജോജിയും. ഇവിടെയാണ് ജോമോൻ തന്നെ സമൂഹത്തെ ജോജിയുടെ കട്ടിലിലിരുന്നു കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് .

ഒടുവിൽ പക്ഷെ അതിജീവനം ജെയ്‌സന്റെതാണ്. ഇവിടെയും തന്റെ നിലനിൽപ്പു ചോദ്യം ചെയ്യപെടുമ്പോഴാണ്
ജയ്സൺ തികച്ചും പ്രായോഗികമായ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്. കുടുംബത്തിന് പുറത്തുള്ളവരുമായി അതായത് പൊതുസമൂഹവുമായി ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും പുലർത്തുന്ന ഒരു പ്രായോഗികവും വ്യവഹാരികവുമായ ഒരു ബന്ധമാണ് ജെയ്‌സണും ഉള്ളത്. ജോജിയെ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ അവരെയാണ് ജെയ്സൺ ആശ്രയിക്കുന്നതും ഒരർത്ഥത്തിൽ.
ബിൻസിയും ജയ്‌സണും കൈവിടുമ്പോഴാണ് ഒരു പക്ഷെ ജോജി തകരുന്നത്. തന്നെക്കാൾ ഉപരി ബിൻസിക്കും ജയ്സണും വേണ്ടിയാണ് തന്റെ ചെയ്തികൾ എന്നതിലായിരിക്കാം ജോജി ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയത്. ജയ്സണെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ഒരു അവസാന ശ്രമം നടത്തുന്ന ജോജി പക്ഷെ ഒരിക്കലും അത് ചെയ്‌യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന വസ്തുത വ്യക്തമാണ്.വികലമായ മനസികാവസ്ഥയ്ക്ക് ഉടമയായ മുടിയനായ പുത്രൻ എന്ന പട്ടം പണ്ടേ ചാർത്തി കിട്ടിയിരുന്ന ജോജി പോപ്പിയുടെ തെറ്റുകൾക് പോലും ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വരുമ്പോളും വികാരാധീനൻ ആയിരുന്നില്ല . പല സന്ദർഭങ്ങളിലും തന്റെ കൗശലത കൊണ്ട് ബിൻസിയെ പോലും അമ്പരിപ്പിക്കുന്ന ജെയ്‌സൺ ഇവിടെ പക്ഷെ കീഴടങ്ങുകയാണ് പൊടുന്നനെ. ജോജിയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുമ്പോഴും സൗമ്യനായി ആണ് ജെയ്‌സൺ ഗിരീഷിനെ തടയുന്നത്. അതോടെ അവശേഷിക്കുന്ന അവകാശി ഒടുവിൽ ജെയ്‌സൺ മാത്രമായി മാറുന്നു. ജോജി ഇരയും.

എക്സ് ഫയൽസ് : Retro Fun

90കളിലെ സിനിമകളും സീരീസുകളും കണ്ടു വളർന്ന അല്ലെങ്കിൽ പോപ്പുലർ ഫിക്ഷൻ വായിച്ചു വളർന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകും കോൺസ്പിരസി തിയറികളോട് അഭിനിവേശം തോന്നിയ ഒരു ഘട്ടം. ലേറ്റ് ടീൻ – ഏർളി ട്വന്റിഇസ്‌ലെ ഒരു ആന്റി എസ്റ്റാബ്ലിഷ്മെന്റ് വികാരത്തിന്റെ കൂടെ ഇന്ത്യയിൽ ഗ്ലോബലൈസേഷൻ കൊണ്ട് വന്ന കേബിൾ ടീവി ബൂം കൂടെ ആയപ്പോൾ വെടിമരുന്നിനു തീ എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ ആയി. ലോകമെമ്പാടും മാസ് മീഡിയയുടെ അതിപ്രസരത്തോടൊപ്പം കോൺസ്പിരസി തിയറികളും കത്തി കയറിയ കാലഘട്ടം കൂടി ആയിരുന്നു അത്.

കോൾഡ് വാറിന്റെ അവസാനവും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനവും അമേരിക്കൻ സിനിമയിലും ടിവിയിലും പ്രമേയങ്ങളിൽ കൊണ്ട് വന്ന ഒരു ആശയപരമായ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് ക്രിസ് കാർട്ടർ തൊണ്ണൂറ്റിമൂന്നിൽ എക്സ് ഫയൽസുമായി അവതരിക്കുന്നത്. ജെയിംസ് ബോണ്ട് പോലും പുതിയ വില്ലന്മാരെ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം. കാർട്ടർ ഇവിടെ വില്ലൻ ആക്കിയത് അമേരിക്കൻ ഗവണ്മെന്റിനെ തന്നെയായിരുന്നു. ആരുടെ വില്ലൻ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ മുൾഡറുടെ വില്ലൻ എന്ന് തന്നെ പറയേണ്ടി വരും. അപ്പോ സ്കള്ളിക്കു വില ഇല്ലേ എന്ന ന്യായമായ ചോദ്യം ഉയരും. വംശീയമായ റെപ്രെസെന്റഷനിലും സ്റ്റീരിയോടൈപ്പിങ്ങിലും ശരാശരി ആയിരുന്ന എക്സ് ഫയൽസ് ലിംഗനീതിയുടെ കാര്യത്തിൽ പുരോഗമനപരമായ സമീപനം അന്നേ കാഴ്ച വെച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് സ്കള്ളിക്കു വിലയില്ലേ എന്ന ചോദ്യം പക്ഷെ ഇവിടെ അപ്രസക്തമാണ്. ഇനി ഇവരൊക്കെ ആരാണ് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ വിശ്വാസിയായ മുൾഡറും അവിശ്വാസിയായ സ്കള്ളിയും ആയിരുന്നു എല്ലാ സീസണിലും എല്ലാ എപ്പിസോഡിലും എക്സ് ഫയൽസിന്റെ ജീവ നാഡികൾ. നിരീശ്വരവാദിയായ മുൾഡർ പക്ഷെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് കോൺസ്പിരസി തീയറികളിലും അതീന്ദ്രിയ ശക്തികളിലും ആയിരുന്നു. ഇതിനു നേർ വിപരീതമാണ് ദൈവ വിശ്വാസിയായ പക്ഷെ എല്ലാത്തിനും ശാസ്ത്രം ഉത്തരം നൽകും എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന സ്കള്ളി. കാർട്ടറുടെ ഈ സങ്കീർണമായ കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയും എഴുത്തുമാണ് അസംബന്ധം എന്ന് ചിരിച്ചു തള്ളാവുന്ന ഒരു കഥ പരിസരത്തെ പത്തു വർഷത്തോളം ലോകമെമ്പാടും പ്രേക്ഷകരെ ഈ സീരിസിന്റെ മുന്നിൽ പിടിച്ചു ഇരുത്തിയത്. ഡേവിഡ് ലിഞ്ചിന്റെ ‌ ട്വിൻ പീക്സിലെ ഡെയ്ൽ കൂപ്പർ തന്നെ അല്ലെ മുൾഡർ എന്ന ചോദ്യം ന്യായമായും ഒരു പ്രേക്ഷകൻ ഉയർത്തിയേക്കും പക്ഷെ ട്വിൻ പീക്സ് അല്ല എക്സ് ഫയൽസ്.
മുൾഡറായി വന്ന ഡേവിഡ് ഡ്യൂകോവ്‌നിയും സ്കള്ളിയായി വന്ന ഗില്ലിൻ ആൻഡേഴ്സണും ആയിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പോപ്പുലർ ആയ ഓൺ സ്ക്രീൻ ക്രൈം ഫൈറ്റിംഗ് ഡ്യുയോ.

ഒരു പക്ഷെ ശരാശരിയിൽ അല്ലെങ്കിൽ അതിനു താഴെ നിന്നിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ടെലിവിഷൻ ഷോ ബജറ്ററ്റ് CGIയിനിന്റെയും സ്‌പെഷ്യൽ എഫ്എക്‌സിന്റെയും പരിമിതികളെ മറികടന്ന് ഇന്നും എക്സ് ഫയൽസിനെ പ്രസക്തമാക്കുന്നത് ശക്തമായ എഴുത്തും എഴുത്തുകാരുമാണ്. ക്രിസ് കാർട്ടറിന്റെയൊപ്പം പല എഴുത്തുകാരും പ്രവൃത്തിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് ബ്രെക്കിങ് ബാഡ് സൃഷ്ടിച്ച വിൻസ് ഗില്ലിഗൻ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ എടുത്ത് പറയണ്ട ഒരു പേരാണ് . അതെ സമയം സ്റ്റീഫൻ കിങ്ങിനെ പോലെയുള്ള എഴുത്തുകാരും അതിഥി തിരക്കഥാകൃത്തുക്കളായി വന്നു പോയി. മുൾഡറിന്റെ ഭൂതകാലവും സത്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണവുമാണ് പുള്ളിയെ ഗവമെന്റിന്റെ നോട്ടപ്പുള്ളി ആക്കുന്നതും സീരിസിന്റെ കോൺസ്പിരസി തിയറി പ്രമേയത്തിന് അടിസ്ഥാനവും. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആണ് ഗവണ്മെന്റിനകത്തെ ഗവണ്മെന്റ് എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രതീകമായ സിഗരറ്റു സ്‌മോക്കിങ് മാൻ സീരിസിൽ അവതരിപിക്കപ്പെടുന്നത് . മുൾഡറിന്റെയും സ്കള്ളിയുടെയും ബോസ്സായ അസിസ്റ്റന്റ് ഡയറക്ടർ സ്കിന്നർ ആണ് മറ്റൊരു ശക്തമായ കഥാപാത്രം. പൂർണമായും അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കഥാ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രേക്ഷകർക്ക് ആവശ്യമായ ഒരു വിശ്വസനീയമായ ഒരു കഥാപാത്രമായി സ്കിന്നർ നിലകൊള്ളുന്നു. മുൾഡറിന് സാങ്കേതിക സഹായം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്ന നെർഡ് – ഹാക്കർ മൂവർസംഘം ആയ ഫ്രോഹിക്കിയും ലാങ്‌ലിയും ഫിറ്സ്‌ജെറാൾഡും എപ്പിസോഡുകളിലെ മറ്റൊരു സ്ഥിര സാന്നിധ്യമാണ്. സ്‌പിൻനോഫ് ആയ “ലോൺ ഗൺമെൻ” സീരിസ് ഇവരെ കുറിച്ചായിരുന്നു.ഈ ഗവൺമെൻറ് കോൺസ്പിരസി കഥാപരിസരം ആണ് സീരിസിനെ മുന്നോട്ട് ഓരോ സീസണിലും നയിക്കുന്നതെങ്കിലും ഇടകലർന്ന പ്രധാന പ്രേമേയവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത “മോൺസ്റ്റർ ഓഫ് ദി വീക്ക് “ എപ്പിസോഡുകളാണ് എക്സ് ഫയൽസിനെ രസകരമാക്കുന്നത്. ഇവിടയെയാണ് ക്രിസ് കാർട്ടറും സംഘവും സയൻസ് ഫിക്ഷനും ഹൊററും കോമഡിയും ഒരു പോലെ പരീക്ഷിച്ചു വിജയം കണ്ടെത്തിയത്. ഇടയ്ക്കുള്ള എപ്പിസോഡുകളിൽ പല പ്രമുഖരും ചെറിയ റോളുകളിൽ മിന്നി മറയുന്നു. റയാൻ റെയ്നോൾഡ്സ് ലുക്ക് വിൽ‌സൺ ലൂസി ലൂ തൊട്ടു ബ്രയാൻ ക്രാൻസ്റ്റൻ വരെ അതിൽ പെടുന്നു.ഇന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ മാസ്ക് ഫേസ് ഷീൽഡ് പീ പീ ഈ കിറ്റ് എന്നിവയും പിസിആർ തുടങ്ങിയ വാക്കുകളും പല എപ്പിസോഡുകളിലും വന്നു പോകുന്നത് ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ കൗതുകം ഉണർത്തുന്നു. മാർക്ക് സ്‌നോയുടെ ടൈറ്റിൽ തീം മ്യൂസിക്കിനെ കുറിച് പറയാതെ എക്സ് ഫയൽസിനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചർച്ചയും പൂർണമാവുന്നില്ല. ഇന്നും പലരുടെയും റിങ് ടോൺ അതാണല്ലോ .

ശ്രേദ്ധേയമായ ചില എപ്പിസോഡുകൾ ഇവയാണ്

S03E04ക്‌ളൈഡ് ബർക്കമാൻസ് ഫൈനൽ റിപോസ്
ഭാവി കാണാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഥ പറയുന്ന എപ്പിസോഡ് അയ്യർ ദി ഗ്രെറ്റിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

S05E10 ചിൻഗ്ഗ

സ്റ്റീഫൻ കിംഗ് എഴുതിയ എപ്പിസോഡ്. കിങ്ങിന്റെ സ്ഥിരം “ഈവിൾ ഡോൾ” കഥാപരിസങ്ങൾ ഇവിടെയും. സ്കള്ളി വെക്കേഷന് പോകുമ്പോൾ നടക്കുന്ന ഈ എപ്പിസോഡിൽ മുൾഡർ വളരെ കുറച്ചു സീനുകളിലെ വരുന്നുള്ളു. ഇന്ന് കാണുമ്പോൾ ക്ളീഷേ ആണെങ്കിലും കിങിൻറെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു.

S06E02 ഡ്രൈവ്

ബ്രെക്കിങ് ബാഡിലേക്ക് ബ്രയാൻ ക്രാൻസ്റ്റാന് വഴി ഒരുക്കിയ എപ്പിസോഡ്. എഴുതിയത് ബ്രെക്കിങ് ബാഡിന്റെ സൃഷ്ടാവ് വിൻസ് ഗില്ലിഗനും.എക്സ് ഫയൽസിന്റെ പല എപ്പിസോഡിലെയും പോലെ അപ്രതീക്ഷിതമായ എൻഡിങ് . ക്രാൻസ്ടൺ തന്റെ പ്രതിഭ തെളിയിക്കുന്നതും കാണാം.

S04E07 മ്യുസിങ്‌സ് ഓഫ് എ സിഗററ്റ് സ്‌മോക്കിങ് മാൻ

സിഗററ് സ്‌മോക്കിങ് മാന് ഒരു ഫോറെസ്റ് ഗമ്പ് ടച് കൊടുക്കുന്ന എപ്പിസോഡ്. അറുപതുകളിലെ അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ പല നിർണായക ഘട്ടങ്ങളിലും CSMഇന്റെ ഇടപെടൽ നടന്നതായി കാണിക്കുന്ന എപ്പിസോഡ്. അത് വരെ ഒരു ക്ലിഷേ വില്ലനായി കാണുന്ന CSMഇന്റെ മറ്റൊരു വശം കാണാൻ സാധിക്കുന്നു.

S05E18 ദി പൈൻ ബഫ് വേരിയന്റ്

മുൾഡർ അണ്ടർ കവർ പോകുന്ന എപ്പിസോഡ്. ഒരു ഹോസ്റ്റേജ് ത്രില്ലെർ ചെയ്‌സ് മൂഡ് കൊണ്ടു വരുന്ന ഈ എപ്പിസോഡ ആയിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ എക്സ് ഫയലിസിലെ ഏറ്റവും റിയലിസ്റ്റിക് ആയ എപ്പിസോഡ്.

S05E05 ദി പോസ്റ്റ് മോഡേൺ പ്രൊമിത്യസ്

ഹ്യൂമറും ഹൊററും ഫിലോസഫിയും പ്രമേയമാക്കുന്ന തികച്ചും വത്യസ്തമായ ഒരു മ്യൂസിക്കൽ എപ്പിസോഡ്. ഒരു ക്‌ളാസ്സിക് ടച് കൊണ്ടുവരാൻ കാർട്ടർക്കു സാധിക്കുന്നു. എഴുതിയപ്പോൾ കാർട്ടർ ഹൈ ആയിരുന്നോ എന്ന് വരെ സംശയിച്ചേക്കാം.

S06E04E05 ഡ്രീംലാൻഡ്

ഏരിയ 51 പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എപ്പിസോഡ്. ഒരുപക്ഷെ ഏറ്റവും അസംബന്ധം നിറഞ്ഞ അതേസമയം ഏറ്റവും രസകരമായ എപ്പിസോഡുകളിൽ ഒന്ന്. വിൻസ് ഗില്ലിഗൻ ബെറ്റർ കോൾ സോളിലെ ഒരു കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മൈക്കിൾ
മക്കീനുമായി ഇതിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. മുൾഡറിന്റെയും മോറിസിന്റെയും മിറർ ഡാൻസിന് വേണ്ടി കാണാം.

S06E06 ഹൗ ദി ഗോസ്റ്സ് സ്റ്റോൾ ക്രിസ്മസ്

കാർട്ടർ വീണ്ടും തന്റെ സെൻസ് ഓഫ് ഹ്യൂമർ പുറത്തെടുത്ത ഒരു ക്രിസ്മസ് സ്‌പെഷ്യൽ എപ്പിസോഡ് . എക്സ് ഫയൽസ് തന്നെ ആണോ കാണുന്നത് എന്ന് പ്രേക്ഷകൻ ചിന്തിച്ചു പോകുന്നു.

S06E03 ട്രയാങ്കിൾ

ബെർമുഡ ട്രയാങ്കിൾ ഇല്ലാതെ എന്ത് എക്സ് ഫയൽസ് എന്ന് കാർട്ടർ ചിന്തിച്ചപ്പോ ഉണ്ടായ എപ്പിസോഡ്. പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടും സീരിസിലെ ഏറ്റവും മികച്ച എപ്പിസോഡുകളിൽ ഒന്ന്.

എന്റെ ദൃശ്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങൾ

“ actus reus non facit reum nisi mens sit rea”അഥവാ “the act is not culpable unless the mind is guilty” എന്നാണത്രെ അടിസ്ഥാനപരമായി IPC ഉൾപ്പടെ എല്ലാ ആധുനിക നീതിവ്യവസ്ഥയിലും എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്. “mens rea “ അഥവാ “guilty mind” എന്ന തത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആണ് ഒരു നീതിന്യായവ്യവസ്‌ഥ ഒരു വ്യക്തി അബദ്ധത്തിൽ ആണോ അതോ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചു ഉറപ്പിച്ചു ആണോ ഒരു കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തത് എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്ന് കൂടെ വായിച്ചു കണ്ടു. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ജോർജുകുട്ടി നല്ലൊരു വക്കീലിനെ വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ റാണി സിമ്പിൾ ആയിട്ടു ഊരി പോന്നേനെ. അങ്ങനെ പടം തന്നെ മാറി ഒരു ലീഗൽ ത്രില്ലെർ ആയേനെ. കെ മധുവിന്റെ സംവിധാനത്തിൽ മമ്മൂട്ടി അഭിനയിച്ച അഭിഭാഷക ചിത്രങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ജോർജുകുട്ടി കണ്ടു കൂട്ടിയ പടങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇല്ലെന്നു തോന്നുന്നു.
വ്യക്തിപരമായി ദൃശ്യം എന്റെ സങ്കല്പത്തിലെ മോഹൻലാൽ ചിത്രമായിരുന്നെല്ലെങ്കിലും ക്ലൈമാക്സിലെ ഒരു “ coup d’état”ഇലൂടെ ജീത്തു ജോസഫ് മോഹൻലാലിന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങളിലൊന്ന് പുള്ളിയുടെ കരിയറിന്റെ നിർണായകമായ ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ സമ്മാനിച്ചു എന്ന സത്യം സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ. കലാപാനിയിൽ പോലും തന്നെ ഇടിച്ച അമരീഷ് പുരിയെ എടുത്ത് എറിഞ്ഞ മോഹൻലാലിനെ കൊണ്ട് ഷാജോൺന്റെ ഇടീം ചവിട്ടും ചിരിച്ചോണ്ട് മേടിപ്പിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല തിരിച്ചു ഒന്ന് തോണ്ടാൻ ഉള്ള അവസരം പോലും പുള്ളിക്ക് കൊടുത്തില്ല എന്ന മറ്റൊരു coup d’état കൂടി ജീത്തു ജോസഫ് ഒപ്പിച്ചെടുത്തു. അതും പ്രേക്ഷകരെ ഒരു തരത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതൊക്കെ നിക്കട്ടെ. ഇപ്പോൾ ഇത് പറയാൻ വന്നത് ദൃശ്യം ടൂവിലെ ഈ പാട്ടു കണ്ടിട്ടാണ്. ആദ്യ ഭാഗത്തിൽ പൂർണമായും കാണാൻ കഴിയാതിരുന്നത് അറിഞ്ഞോ അറിയാതയോ ആദ്യമായി ഒരു കുറ്റകൃത്യം അതും കൊലപാതകം ചെയ്‌തു പോയ ഒരു വ്യക്തി അനുഭവിക്കാൻ സാധ്യത ഉള്ള മാനസിക ആഘാതം ആണ്. റാണി എന്ന കഥാപാത്രം ചെയ്‌തു പോയ പാതകത്തിൽ സ്വാഭാവികമായും ഉരുകണ്ടതാണ് പക്ഷെ ചിത്രം ഒരു ഡിറ്റക്റ്റീവ് ത്രില്ലെർ മൂഡിലായതു കൊണ്ട് ഭയവും മറ്റു വികാരങ്ങളുമാണ് റാണി ഒന്നാം ഭാഗത്തിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചു കണ്ടത് . രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ ഈ പാട്ടിൽ പക്ഷെ വളരെ അസ്വസ്ഥയായ ഒരു റാണിയെ ആണ് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. റാണി കീഴടങ്ങുന്നടത്തണോ ദൃശ്യം 2 അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇനി കീഴടങ്ങിയാൽ ജോര്ജുകുട്ടിയും കൂടെ കുടുങ്ങുമല്ലോ.” mens rea“ ഇനി അനുകൂലവുമല്ല . മാത്രമല്ല ഒരു എക്സെൽ ഷീറ്റ് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്‌താൽ തന്നെ ജാമ്യമില്ലാതെ ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന ഈ കാലത്തു ഇത്രേം കഷ്ടപെട്ടിട്ടു ജോര്ജുകുട്ടീം റാണീം മാനസാന്തരം വന്നു റിസ്ക് എടുക്കുമോ …. അപ്പൊ പടം വീണ്ടും മാറി ആകാശദൂത് ആവും …. ആമസോൺ പ്രൈമിൽ തന്നെ കണ്ടറിയണം ജോർജ്‌കുട്ടി നിനക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് …