Category: malayalam cinema

Njandukalude Nattil Oridavela: The Review.

Nivin Pauly tells Altaf Salim in a scene from Sakhav that its not acting but planning that matters, when told that his acting skills weren’t much to write home about.It was less of an innocent line from the film if you ask me, considering the rank outsider’s career in the malayalam film industry until now and more of a jibe at his critics and detractors.Ironic , because he garnered your attention as a viewer with brief sparks of intensity in his debut movie and you had this feeling that this guy was here to stay.The actor has made the right moves and wise choices to be where he is today and it shows that he has a plan indeed.Nivin without this planning would be say, Unni Mukundan, if you know what I am talking about.The actor proves himself right again with his latest release, Njandukalude Nattil Oridavela.He knows his cinema i should say.

Njandulakude Nattil Oridavela is not the best of the Onam crop of films, it is in fact one of the best films of the year, easily.To say Altaf Salim makes an impressive debut as a director here, would be an understatement.The debutant makes two cameo appearances in this film although one is just his voice and he has earned those, i would say.Poignant and delightful in the same breath, this gem of a film offers a thoroughly refreshing take on a topic that would have otherwise been reduced to another grim tearjerker.For a movie that dealt with a crisis of the greatest magnitude that could hit a family, the theatre was filled with sounds of laughter for the entire running time and none of these were forced or out of place.The casting is pitch perfect and Lal delivers another memorable performance.Shanthi Krishna couldn’t have asked for a better comeback vehicle.Nivin Pauly plays to his strength here as the next door boy and is a reunion of sorts for him with the Premam team with the exception of Alphonse Puthren and Shabareesh Varma.
The movie caught me off guard when it choked me with emotion right before the end titles rolled and the lights came on as my ego certainly didn’t want people to see me with my eyes welled up.Reminded me of an anecdote from a time when you actually relied on big brothers in the neighborhood for movie reviews and its just a coincidence that it’s about one of the greatest family tearjerkers of our times, Akashadhoot.Story goes that two friends are out watching the movie and one of them is wiping tears off his face every other minute thanks to Sibi Malayil when he notices in the dark hall that his pal next to him hasn’t budged in the seat.While he was wondering if his friend was that hard hearted, the lights come on for the interval and he turns to see the guy sitting there with tears rolling down his cheeks and hands gripping the seats hard.
#njandukaludenattiloridavela

PS: വെളിപാടും ആദാമും കണ്ടു ഇനിയൊരു അങ്കത്തിന് ബാല്യം ഇല്ല എന്ന് കരുതി ഇരുന്ന ഞാൻ ഞണ്ടുകൾക്കു കേറുമ്പോൾ മൾട്ടിപ്ളെക്സിന്റെ മൂലക്കിരുന്നു ഒരു “പുള്ളിക്കാരൻ” ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ചാത്തന്മാർ നിന്നെ കൊണ്ട് വരും എന്നും പറഞ്ഞു

Adam Joan : The Review

താങ്ക് ഗോഡ്.എല്ലാ മലയാളം പടങ്ങളും ഈ ഇടെ ആയി തുടങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെ ആണ്.എന്റെ അറിവിൽ അതൊരു പ്രാർത്ഥനയോ ദൈവത്തിനോടുള്ള നന്ദി പ്രകടനമോ അല്ല മറിച്ചു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമാണ്, എന്തോ ആപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടവരുടെ വികാരപ്രകടനം.
ഓണത്തിന് ഇറങ്ങിയ പടങ്ങളിൽ കൂട്ടത്തിൽ ഭേദം ആണെന്ന് കേട്ടിരുന്നു ആദം ജോൻ.എല്ലാ പടങ്ങൾക്കും തല വെച്ച് കൊടുക്കുന്ന ഞാൻ ഇതിനും വെച്ചില്ലേൽ ശെരി ആവില്ലലോ.അങ്ങനെ കൊണ്ട് വെച്ച് കൊടുത്തതിനു ശേഷം ഉണ്ടായ ചില ജല്പനങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നു വാരി വിതറാൻ ഉള്ള ത്വര അടക്കാൻ ഒരു ദിവസം ഫുൾ ശ്രെമിച്ചു പക്ഷെ നടന്നില്ല. കർമ്മണ്യേ വാധികാരസ്തേ എന്നാണല്ലോ.
പടം ഹോളിവുഡ് നിലവാരത്തിൽ ആണെന്ന് ആണ് വെപ്പ്. എഴുതി പിടിപ്പിക്കുന്നത് പതിവ് പോലെ ഇംഗ്ലീഷിൽ വേണ്ട മലയാളത്തിൽ തന്നെ ആയേക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത് കൂടുതൽ ലൈക്ക് കിട്ടുമല്ലോ എന്ന ദുരാഗ്രഹം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.അല്ലേൽ കുറെ ലവന്മാര് കേറി വരും മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായ കാലം തൊട്ടു അടിക്കുന്ന കുറെ ഡയലോഗുമായി .പണ്ട് കുറച്ചു ഇംഗ്ലീഷ് പറഞ്ഞു പോയെൻറെ പേരിൽ നാട്ടുകാര് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കേറി നിരങ്ങിയ ഒരു നടന്റെ പടം ആണ് ഇത് എന്നത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികം മാത്രം.

സെവൻത് ഡേ ഇസ്‌റ ആദം ജോൻ ഇതിൽ മൂന്നിലും പൃഥ്വിരാജ് ആണ് ഹീറോ.സംവിധായകർ പുതുമുഖങ്ങളും.യു സീ ദി അയണി ഡോണ്ട് യു ?ഇങ്ങനെയുള്ള പടങ്ങളിൽ ഗോസ്റ് ഡയറക്ഷൻ പൃഥ്‌വിരാജിന്റെ വക നടക്കുന്നു എന്ന ഒരു അർബൻ ലെജൻഡ് കുറച്ചു നാളായി വട്ടം കറങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് ശെരി ആയിരിക്കാം എന്നും ഇതൊക്കെ ലൂസിഫർ എന്ന മോഹൻലാൽ പ്രോജെക്ടിലേക്കുള്ള പിച്ച വെപ്പുകൾ ആണ് എന്ന് ആദം ജോൻ കൂടെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നാതിരുന്നില്ല.പുള്ളി ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതൊക്കെ ആ പടങ്ങളെ സഹായിച്ചിട്ടേ ഉള്ളു എന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.നോയർ, ഒകൾട്ട് തീമുകളോട് പുള്ളിക് ഒരു അഭിനിവേശം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു .ചിലപ്പോൾ സ്ക്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോ വായിച്ചു കൂട്ടിയ മിസ്റ്ററി നോവെൽസിന്റെ സ്വാധീനം ആയിരിക്കാം.ഈ പടത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഉള്ള പ്രശ്നബാധിത പ്രദേശങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ മരണങ്ങൾ നിത്യസംഭവങ്ങൾ ആവുകയും അതിനെ collateral damage ആയി കാണുന്ന ഭരണകൂടങ്ങളും ഭരണാധികാരികളും രാഷ്ട്രീയക്കാരും നിഷ്പക്ഷ നിരീക്ഷകരും മാധ്യമങ്ങളൂം നയിക്കുന്ന ഈ കാലത്തു കുറച്ചു സാത്താൻ ആരാധകരെ ഭീകരന്മാരായി ചിത്രീകരിച്ചു പ്രേക്ഷകരെ ആകാംഷയുടെ മുൾമുനയിൽ നിർത്താം എന്ന ചിന്ത തികച്ചും ബാലിശമായി തോന്നുന്നു എനിക്ക്.രാവിലെ ന്യൂസ് വെച്ചാൽ കാണാം ഇതിലും ഭീകരത നിറഞ്ഞ സംഭവങ്ങൾ .അതൊക്കെ കണ്ടു പതം വന്നു ഇരിക്കുമ്പോളാണു കുങ് ഫു പഠിച്ച കുറെ ഹൈ പ്രീസ്റ്റുകൾ അന്തി കുർബാനേം കൊണ്ട് കെട്ടി എടുത്തിരിക്കുന്നത്.

ടി ഡി രാമകൃഷ്ണന്റെ ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര വായിച്ചിട്ടു ഇൻസ്പയർ ആയി എഴുതിയ കഥ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.പടത്തിൽ ഏറ്റവും താല്പര്യം തോന്നിയത് ഇട്ടിക്കോരയിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള പോലുള്ള കേരളത്തിലെ ചില കുടുംബങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ചില പരാമർശങ്ങളാണ് .പക്ഷെ ഹോളിവുഡ് നിലവാരത്തിൽ എത്തിക്കാൻ ഉള്ള പടം ആയ കൊണ്ട് അതിന്റെ ഒന്നും പുറകെ അധികം പോവാതെ ബെൻസും റേഞ്ച് റോവറും മാസ്റ്റങ്ങും ഹാർലി ഡേവിഡ്സണും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടിക്കാനും ഒരു സ്ലോ മോഷൻ ഫയിറ്റ് നടത്തി കുറച്ചു മനുഷ്യന്റെ ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കാനും ആണ് ഡയറക്ടർ തീരുമാനിച്ചത് .പൂർണമായും ഒരു ഹോളിവുഡ് പടം ആയി മാറി മലയാളി പ്രേക്ഷകരെ alienate ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു ഇടക്ക് ഒരു കൊച്ചി ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്.കാമറയും കളർ ഗ്രേഡിങ്ങും കൊണ്ട് ഒരു സ്വീഡിഷ് അല്ലെങ്കിൽ ഡച്ച് ത്രില്ലറിന്റെ ലുക്ക് പടത്തിനു ഉണ്ടാക്കിട്ടുണ്ട് എന്നത് ശെരി തന്നെ.കഥയും ലൊകേഷനും ബ്രോഡ്‍ചർച് തൊട്ടു ഹിന്റർലാൻഡ് വരെ ഉള്ള യൂറോപ്യൻ ഷോസിനെയും ഓർമിപ്പിച്ചു.അകിര കുറൊസാവ ലോക നിലവാരം ഉള്ള പടങ്ങൾ എടുത്തത് ജപ്പാൻകാരെ യൂറോപ്പ്പിലും അമേരിക്കയിലും കൊണ്ട് പോയി പടം എടുത്തിട്ടില്ല എന്ന് കൂടി ഇവിടെ വെറുതെ പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.ഫോർ ഹൊറർ.

നായകൻ വില്ലനെ അവസാനം ഇടിച്ചു ഒതുക്കണം എന്ന കൺസെപ്റ്റ് ഇവിടെ വിട്ടു കളഞ്ഞിട്ടല്ല എന്നത് ഈ “ക്ലാസ്” പടത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത ആണ്.ഈ കലാരൂപത്തെ അന്യം നിന്ന് പോകാതെ കാത്തു സൂക്ഷിച്ച അണിയറ പ്രവർത്തകരെ നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുന്നു.ലൂസിഫറിന് കാസനോവയുടെ അവസ്ഥ വരരുത് എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ വാക്കുകൾ ഉപസംഹരികുന്നു.നന്ദി,സർകാസം.

Velipadinte Pusthakam : The Review

സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളിലും വെളിപാടിന്റെ ഈ എളിയ പുസ്തകത്തിനെ വലിച്ചു കീറി ഒട്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഈ വൈകിയ വേളയില് അല്ലെങ്കിൽ ഈ അവസരത്തില് അല്ലെങ്കിൽ ഈ ഒക്കേഷനില് ഞാൻ എന്റെ വക ഒരു കൂദാശ സമർപ്പിക്കാൻ അവസരം കിട്ടിയതിനു സ്തോത്രം ചെയുന്നു.മോഹൻഭായ് ലാൽജിയും ലാൽജി ജോസ് ഭായിയും (ബഹുമാനക്കുറവിന്റെ കുറവ് പരിഹരിച്ചതാ) ഒടുവിൽ ഒന്നിച്ച ഈ പടത്തിനു പോരായ്മകൾ ആവോളം ഉണ്ടെങ്കിലും ഡീഗ്രേഡിങ്ങിന്റെ ഇത്ര ഭയാനകമായ വേർഷൻ അർഹിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോവുകയാണ് .ബെന്നി .പി . നായരംബലം ആയ കൊണ്ട് കടപ്പുറം ബാക്ക് ഡ്രോപ്പ് ആദ്യമേ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും താടി വെച്ച് സൈക്കിളിലിൽ നടന്നു കണ്ട ഇടിക്കുള എന്തിനാണ് കുറി തൊട്ടു കലിപ്പ് ലുക്കിൽ ബുള്ളറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം ഏതൊരു ലാൽ ഫാനിനെ പോലെ എന്നെയും അലട്ടിയിരുന്നു.ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ മാത്രം നില നിൽക്കുന്ന പ്രതിഭാസമായ ഡബിൾ റോൾ ആണോ എന്ന് വരെ എന്നിലെ പ്യുറിസ്റ് ലാൽ ഫാൻ ഭയന്നു .ചന്ദ്രലേഖ ആറാം തമ്പുരാൻ നരസിംഹം എന്ന ചിത്രങ്ങൾക്കു ശേഷം കംപ്ലീറ്റ് ആക്ടറുടെ ഒരു പടത്തിനും എന്നെ കംപ്ലീറ്റ് ആയി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്ന കുംബസാര സത്യം കൂടെ ഞാൻ ഇവിടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

എനിക്കിത് വെളിപാടിന്റെ പുസ്‌തകം അല്ല “ഡെയ്‌ജ വൂന്റെ ” പുസ്തകം ആയിരുന്നു.സ്പടികം മണിച്ചിത്രത്താഴു കിരീടം തുടങ്ങിയ ലാൽ ക്ലാസിക്കുകളുടെ പല രംഗങ്ങളും മുന്നിലൂടെ വന്നു പോയ പോലെ എനിക്ക് തോന്നി പലപ്പോഴും.ക്ലൈമാക്സിൽ ഡോക്ടർ സണ്ണി വരുമോ എന്ന് വരെ ഞാൻ സംശയിച്ചു.മനോരോഗം വേരോടെ പിഴുതെറിയാൻ പുള്ളിയെ കഴിഞ്ഞല്ലേ ഉള്ളൂ.ആദ്യത്തെ പകുതിയിലെ കാലഹരണപ്പെട്ട ക്യാംപസ് കൺസെപ്റ്റും ഉപദേശവും കോമഡി എന്ന പേരിൽ കാണിച്ച രംഗങ്ങളും ഇന്റർവിലന് ശേഷം ചിത്രം ആർജിക്കാൻ ശ്രെമിച്ച തീവ്രതയെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.എന്നിരുന്നാലും അവസാനത്തെ ഒരു മണിക്കൂർ എൻഗേജിങ് ആയിരുന്നു.
കിരീടത്തിൽ കീരിക്കാടനെ കൊന്ന ശേഷം വിഭ്രാന്തി പൂണ്ടു ഇരിക്കുന്ന സേതുവിന്റെ രംഗം ഷൂട്ട് ചെയുമ്പോൾ ലാൽ ആ അവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മാനറിസങ്ങൾ സ്പൊണ്ടേനിയസ് ആയി പ്രകടിപ്പിച്ചു എന്ന് സിബി മലയിൽ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് ചില സീനുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഓര്മ വന്നു.മോഹൻലാൽ ഉള്ള സീനുകളിൽ പ്രത്യേകിച്ച് പുള്ളി അഭിനയിച്ചു തകർക്കാൻ സാധ്യത ഉള്ള രംഗങ്ങളിൽ ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസ് ആയതിന്റെ ലോജിക് എന്താണെന്നു മനസിലാവുന്നില്ല .ഒരു പരിധി വരെ എന്നിലെ ഫാൻ തൃപ്തനാണ്.ഇത് തൊണ്ടി മുതലോ മഹേഷിന്റെ പ്രതികാരമോ അല്ലായിരിക്കാം പക്ഷെ ഇത് വാമനപുരം ബസ് റൂട്ടുമല്ല.ആമേൻ.

Thondimuthalum Driksakshiyum : The Review.

Having been born and brought up in a place which lies midway or so on the span of the erstwhile NH 47 that stretches between Cherthala and Alappuzha, a question that I’ve had almost all my life and have never quite figured out yet is if I hailed from a village or a town or a hamlet, though technically its classified a village in the records of the State’s local self governance system.Hey, don’t blame me,the place never looked like the village from the social studies textbooks at school, it never had a winding mud road nor did it have a well around which people flocked to fetch water and i most certainly did not come across a bullock cart, ever.It did not look anything like the villages i got to see in the DD shows or in any of the movies I’d watched either, until “Thondimuthalum Drihsakshiyum” came along that is.

The locales in the film were familiar and mostly were places that i have visited or passed by countless times but apart from that what caught my eye is the authenticity with which the households and neighborhoods have been depicted.”Pullipulikalum Attinkuttiyum” and “Venicile Vyapari” did a decent job in that department but they were again set against the tried and tested filmy Alappuzha backdrop of backwaters and houseboats.”Thondimuthal” has to be the first malayalam movie to feature a “thara”, the traditional coir loom which is a regular fixture next to most homes in the coir belt of the district, especially Cherthala where the story is set.I guess this is what residents of Idukki experienced when they watched Dileesh Pothan’s debut movie too.Its safe to assume that this is where Shyam Pushkaran contributed the most in his creative director avatar,which obviously is an indicator of the inevitable next step for the writer, I think.

It’s not just the rustic appeal of the region that the makers have successfully translated on to the screen here, you realize when the story unfolds in layers before you for the next two hours.This has to be the first movie to address and acknowledge the stigma that caste is even to this day in a society that’s otherwise been a harbinger of social progress and change in many fields compared to other parts of the country.The movie makes subtle but pertinent statements about the comfort zones in which people of different castes tolerate each other and what happens when its breached.

The story soon shifts to the barren midlands of Kasargode and the stark change in the landscape which reflects in the countenance of the protagonists is a metaphor to their predicament too, I felt.Its against this backdrop that Fahadh Faasil gets his most dramatic introduction scene ever where he proves that when you’re as talented an actor as he is you don’t need acrobatics and ballistics to make an impact,all he uses here are his eyes.Credit here goes to the “brilliant” director who I assume conceived the sequence and to that master cinematographer for the execution beyond comparison.

This film can be read at so many levels but one thing that struck me most is the maturity it demands from the audience.If you’re looking for explanations and cues from every other character for the events on the screen, this film is not for you.In fact if anything turns out to be this film’s undoing it could be this subtlety, when it tries to convey the most significant of moments and themes in the quietest of ways on screen.People just might not get it.

Of late we have seen a surge in films where ensemble nondescript cast have made an impact but Thondimuthal turns out to be the mother of all those films with the entire police station cast stealing the show.The film would belong to them entirely if it weren’t for the stellar performances from Suraaj, Nimisha and of course the man himself. Fahadh has relegated himself in this film both in terms of the character he portrayed and screen time he had,but has delivered one of his most memorable performances and that’s something few of his contemporaries would be comfortable with or capable of, I think.To take a cue from a line in Maheshinte Prathikaram, after Mammooty of the yore he seems to be the only lead actor who’d take roles purely upon its merits rather than appearances and stature.