കുമ്പളങ്ങിയിലെ യഥാർഥ മനോരോഗി ഷമ്മിയല്ല.#kumbalanginightsblues

 

 

നൗ ദാറ്റ് ഐ ലുക്ക് ബാക്ക് ഓൺ ഇറ്റ്, ഷമ്മി അല്ല ഷമ്മിടെ ചേട്ടൻ ആണ് പ്രശ്നം. ഹീറോയാണെന്നു സ്വയം വിളിച്ചു പറയുന്ന ഷമ്മി കാഴ്ചക്കാർക്ക് വില്ലൻ ആണെങ്കിലും ഒരു പക്ഷെ ശ്യാം പുഷ്കരന് വിക്ടിം ആയിരിക്കാം. ടോക്സിക്ക് മസ്കുലൈനിറ്റിയുടെ പ്രതീകമായ അവതരിക്കുന്ന ഷമ്മി ചിലപ്പോ അതിന്റെ ഇര ആണെങ്കിലോ? എഴുത്തുകാരൻ ഉന്നം വെയ്ക്കുന്ന സാമൂഹ്യ മനസ്ഥിതികളുടെ ഉടമ ശെരിക്കും ഷമ്മിയല്ല ഷമ്മിയുടെ ചേട്ടനാണ് എന്ന് ഇപ്പോ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഷമ്മി ഒരു പ്രേക്ഷകൻ എന്ന നിലയിൽ എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും വെറുപ്പ് പിടിച്ചു പറ്റിയിരുന്നു. മൂലയ്ക്ക് പോയി നിൽക്കുന്നത് വരെ. അവിടം തൊട്ടു വലയിൽ ആകുന്നത് വരെ ഷമ്മിയോട്‌ എനിക്ക് സഹതാപം ആണ് തോന്നിയത്. അവനു വട്ടാ എന്ന് സിമിയുടെ അമ്മയെ കൊണ്ട് ശ്യാം പുഷ്ക്കരൻ പറയിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഞെട്ടൽ ആണ് ഉണ്ടായത്. അത് കൊണ്ടാണ് ക്ളൈമാക്സിലെ ഇൻസെന്സിറ്റിവിറ്റി ടു മെന്റൽ ഡിസോർഡേഴ്സ് എന്നെ ഡിസ്റ്റർബ് ചെയ്തു എന്ന് ഞാൻ എഴുതിയത്. അത് വരെ കണ്ട പുരോഗമന ചിന്തകളുടെ ആഖ്യാനങ്ങളെ ഒടുക്കം കാറ്റിൽ പറത്തി എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്ത് കൊണ്ട് അത് ശ്യാം പുഷ്കരന്റെ തൂലികയിൽ നിന്ന് സംഭവിച്ചു എന്ന ചിന്തയാണ് ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം എന്നെ ഷമ്മിയുടെ ചേട്ടനിൽ എത്തിച്ചത്. ശ്യാം പുഷ്ക്കരൻ സൂചനകൾ നൽകിയിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു. ഷമ്മിയെ സ്വന്തം വീട്ടുകാർ ഒഴിവാക്കുകയാരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ ആണ് മനസിലായത്. ഷമ്മി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന പാത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പടെ സിമിയുടെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കുന്ന ചേട്ടൻ. അതെ ഒരു പക്ഷെ അത് ഷമ്മിയുടെ OCDയുടെ സൂചന ആയിരിക്കാം എന്നേ ഞാൻ അപ്പോൾ കരുതിയുള്ളൂ. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ ചേട്ടൻ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹശൂന്യമായ പ്രതികരണം പുള്ളിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ സൂചന ആയിരുന്നിരിക്കാം. സ്വയം കമ്പ്ലീറ്റ് മാൻ ആയി കാണുന്ന ഷമ്മി പക്ഷെ താമസിക്കുന്നത് ഭാര്യവീട്ടിലാണ്. ഏകദേശം സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് അല്ലെങ്കിൽ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പടി അടച്ചു ഇറക്കി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥ. ഷമ്മി അത് ന്യായീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഗൃഹനാഥന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് തീന്മേശയിൽ കസേര വലിച്ചിടുന്ന ഷമ്മി ഒരു പക്ഷെ തനിക്കു ലഭിച്ച പുതിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും സൂചന ആയിരിക്കാം നൽകിയത്.ചേട്ടന്റെ കീഴിൽ തനിക്കു കിട്ടാതിരുന്നത് എല്ലാം സിമിയുടെ വീട്ടിൽ ഷമ്മി നേടുന്നു.കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു സ്വഭാവ വൈകല്യങ്ങൾ ചികിൽസിക്കുന്നത് ഒരു നാട്ടു നടപ്പാണല്ലോ. ചേട്ടനിൽ നിന്ന് ഷമ്മിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന പരിഗണന എന്തായിരിക്കാം എന്ന് സിമിയുടെ ഫോൺ കോളിന് ഉള്ള പ്രതികരണത്തിൽ നിന്ന് മനസിലാക്കാം. മനോരോഗിയായ സഹോദരന് അർഹിക്കുന്ന പരിചരണം കൊടുക്കാതെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു ഒഴിവാക്കിയ ചേട്ടൻ വില്ലനും ഷമ്മിയെ വലയിട്ടു പിടിച്ച സഹോദരങ്ങൾ പൊതുസമൂഹവും ആയാൽ ഒരുപക്ഷെ കഥയിൽ നായകൻ അഥവാ ഹീറോ ഷമ്മി തന്നെ ആയിരിക്കാം.

Kumbalangi Nights : An Ensemble Of Great Visuals, Great Characters, Great Performances And Great Moments.

The names Fahadh Faasil, Soubin Shahir, Shyam Pushkaran, Shyju Khalid, Shane Nigam, Sreenath Bhasi and Dileesh Pothan in the credits for a single film, now that’s something you don’t get to see as often as you’d like to, if you happen to speak this language called Malayalam and have a thing for movies too. Ever since Aashiq Abu broke new ground in Malayalam Cinema a decade back we have seen subsets of these names coming together in every other film with someone from this unofficial collective of like minded artists, at the helm. These artists have played a role is establishing Kochi as the hub of Malayalam Cinema in the new century too, I think. People from this school of filmmaking were part of the teams that delivered gems like Maheshinte Prathikaram, Thondimuthalum Drikaskshiyum, Parava and Sudani From Nigeria, to name a few.  Shyam Pushkaran’s writing was something that you looked forward to, as much as to watching Fahadh working his magic, in recent times. Kumbalangi Nights looked promising early on for these very reasons exactly.

Set in the island village of Kumbalangi, which to me is familiar only as a nameboard on “ordinaries” and “fast passengers”- the flavours of the State bus service on offer to the commoner- the film tells the tale of a band of brothers from another mother, and father, to put it bluntly. It would be nothing less than a disrespect to the film itself if I start with any other aspect but the cinematography. If Shyju Khalid were to shoot your weeded backyard with his camera and then show it to you, you’d believe him if he told you that it was from a cottage set in the Swiss Alps. His frames make even the most ugliest structures look magnificent. The night shots are exquisite. It’s almost as if he has some kind of spell over light. Saiju Sreedharan works his magic too. The last time I saw a landscape so beautifully captured was in the Turkish film Once Upon A Time In Anatolia. Shyam Pushkaran’s writing has never taken us anywhere as viewers because his tales are set in places you have walked around yourself, youre at home, literally. It’s always far removed from the homes and social circles that we have come to accept as the norm in Malayalam Cinema over the years. There are deliberate attempts to break stereotypes and to infuse progressive narratives throughout here too, which is why the film disappointed me towards the end for it’s insensitive portrayal of mental illness. But that’s just me. Maybe it’s because the rest of the film is almost perfect why the climax hit me the way it did. Life in Shyam Pushkaran’s Kumbalangi is idyllic. The lives of the main protagonists are much like the tiny islands and groves where the story unfolds. They are isolated and aloof for most parts but they’re still an ecosystem that sustains eachother and do not have an existence on their own. This is ultimately the essence of the tale, I felt.

Soubhin Shahir, Shane Nigam, Sreenath Bhasi and Matthew Thomas play the brothers. Soubhin surprises us yet again with a moving portrayal. So does Shane Nigam. Sreenath Bhasi is subtle and effective. Matthew is the new kid on the block. But it’s Fahadh who is an enigma here. From playing lead in films as varied as Varathan and Njan Prakashan to playing second fiddle to a bunch of his peers here, that too as a character with absolutely no visible positive traits. He is indeed the antagonist here but you hardly notice that because you’re simply overawed by his performance. Debutante Anna Ben makes an impression in her girl next door avatar. Grace Antony plays sister to Anna’s and wife to Fahadh’s characters in a role that’s unlike that of the sisters and wives we have seen on the screen up till now, but are absoutely familiar with, in our daily lives. Madhu C.Narayan  makes his debut as a director and honestly, with names like Shyam Pushkaran, Dileesh Pothan, Shyju Khalid and Saiju Sreedharan aiding him in crucial departments, it’s too early to judge his skills as the man at the helm. There’s a Maddona and Child frame in the film at one point and if it’s indeed the director who actually conceived it, there’s promise I’d say.  Kumbalangi Nights is great cinema, almost.

Thondimuthalum Driksakshiyum : The Review.

Having been born and brought up in a place which lies midway or so on the span of the erstwhile NH 47 that stretches between Cherthala and Alappuzha, a question that I’ve had almost all my life and have never quite figured out yet is if I hailed from a village or a town or a hamlet, though technically its classified a village in the records of the State’s local self governance system.Hey, don’t blame me,the place never looked like the village from the social studies textbooks at school, it never had a winding mud road nor did it have a well around which people flocked to fetch water and i most certainly did not come across a bullock cart, ever.It did not look anything like the villages i got to see in the DD shows or in any of the movies I’d watched either, until “Thondimuthalum Drihsakshiyum” came along that is.

The locales in the film were familiar and mostly were places that i have visited or passed by countless times but apart from that what caught my eye is the authenticity with which the households and neighborhoods have been depicted.”Pullipulikalum Attinkuttiyum” and “Venicile Vyapari” did a decent job in that department but they were again set against the tried and tested filmy Alappuzha backdrop of backwaters and houseboats.”Thondimuthal” has to be the first malayalam movie to feature a “thara”, the traditional coir loom which is a regular fixture next to most homes in the coir belt of the district, especially Cherthala where the story is set.I guess this is what residents of Idukki experienced when they watched Dileesh Pothan’s debut movie too.Its safe to assume that this is where Shyam Pushkaran contributed the most in his creative director avatar,which obviously is an indicator of the inevitable next step for the writer, I think.

It’s not just the rustic appeal of the region that the makers have successfully translated on to the screen here, you realize when the story unfolds in layers before you for the next two hours.This has to be the first movie to address and acknowledge the stigma that caste is even to this day in a society that’s otherwise been a harbinger of social progress and change in many fields compared to other parts of the country.The movie makes subtle but pertinent statements about the comfort zones in which people of different castes tolerate each other and what happens when its breached.

The story soon shifts to the barren midlands of Kasargode and the stark change in the landscape which reflects in the countenance of the protagonists is a metaphor to their predicament too, I felt.Its against this backdrop that Fahadh Faasil gets his most dramatic introduction scene ever where he proves that when you’re as talented an actor as he is you don’t need acrobatics and ballistics to make an impact,all he uses here are his eyes.Credit here goes to the “brilliant” director who I assume conceived the sequence and to that master cinematographer for the execution beyond comparison.

This film can be read at so many levels but one thing that struck me most is the maturity it demands from the audience.If you’re looking for explanations and cues from every other character for the events on the screen, this film is not for you.In fact if anything turns out to be this film’s undoing it could be this subtlety, when it tries to convey the most significant of moments and themes in the quietest of ways on screen.People just might not get it.

Of late we have seen a surge in films where ensemble nondescript cast have made an impact but Thondimuthal turns out to be the mother of all those films with the entire police station cast stealing the show.The film would belong to them entirely if it weren’t for the stellar performances from Suraaj, Nimisha and of course the man himself. Fahadh has relegated himself in this film both in terms of the character he portrayed and screen time he had,but has delivered one of his most memorable performances and that’s something few of his contemporaries would be comfortable with or capable of, I think.To take a cue from a line in Maheshinte Prathikaram, after Mammooty of the yore he seems to be the only lead actor who’d take roles purely upon its merits rather than appearances and stature.